Als je hier op kantoor aan het sleutelgat van de deur zou luisteren zou je om het uur iemand horen roepen:

“FULL RESPONSABILITY!”

Ik zoek al een tijdje naar de beste vertaling voor die uitspraak. Het zijn maar 2 woordjes, maar het betekent veel meer dan die 2 woordjes.

Vanmorgen viel me de korte verklaring in: Jij bent alles schuld.

De situatie waar je nu in zit is jouw schuld

De hoeveelheid geld in je portemonnee en op je rekening is jouw schuld

Jouw baan is jouw schuld

Jouw partner is jouw schuld

Jouw auto is jouw schuld

Jouw gewicht is jouw schuld

De kans is groot dat je met sommige dingen niet gelukkig bent. Of dat je meer wilt uit je huidige situatie. Of dat er factoren zijn in je leven die gewoon totaal bagger zijn.

En de kans is ook groot dat je andere mensen, omstandigheden of factoren de schuld geeft van jouw situatie. Daarom begint  95% van de mensen schuimbekkend te protesteren tegen full responsability als ik het uitleg.

Hier een mini-quiz. Ik heb hieronder elke keer twee zinnen gezet. Kun je zien welke zin verantwoordelijkheid afschuift en welke zin verantwoordelijkheid neemt?

1. De winkel was dicht, dus het is niet gelukt om het te kopen.
2. We waren te laat bij de winkel, dus het is niet gelukt om het te kopen.

1. Sorry dat ik later ben, maar de bus was te laat
2. Ik heb een bus te laat gepakt, daarom ben ik laat.

1. Na mijn scheiding heb ik een hoop stress gekregen en ben ik flink aangekomen.
2. Na mijn scheiding ben ik teveel gaan eten, heb niet meer op mijn gewicht gelet en nu ben ik flink aangekomen.

De eerste schuift verantwoordelijkheid af naar andere mensen. Het stelt een feit vast. Je kunt er niks meer aan veranderen. Je legt je neer bij de situatie.

De tweede zin beschrijft dezelfde situatie. Maar er wordt verantwoordelijkheid genomen. En dat geeft je ontelbare kansen om het te verbeteren.

Paar woordjes. Groot verschil.

Als je ouder dan 5 bent (mentaal) is het tijd om verantwoordelijkheid te gaan nemen.

Ja maar Arno, hoe zit het dan met pech? Als er een aardbeving komt en mijn huis valt om, is dat mijn schuld?

Nee. Maar het is wel jouw verantwoordelijkheid. Je kunt ergens in een hoekje gaan liggen en de rest van je leven ontzettend zielig erover doen. Of je kunt direct beginnen met opbouwen en de dingen te regelen die er geregeld moeten worden.

Eens in de zoveel tijd gaat alles mis. Dat is nou eenmaal zo. Maar hier is schokkend nieuws…

…Dat is voor iedereen zo!

Pech en geluk hebben we allemaal. Het gaat erom wat JIJ doet. Niet of je pech of geluk hebt.

Er zijn duizenden voorbeelden van mensen die opgroeien in een kloterige situatie, die elk excuus hebben om te falen… maar die toch succesvol worden.

Maar er zijn miljoenen voorbeelden van mensen die opgroeien in een gemiddelde situatie, die alle reden hebben om succesvol te worden… maar die het niet halen.

Hoe kan dat? Niet door geluk of pech. Dat kan omdat succesvolle mensen verantwoordelijkheid nemen en niet succesvolle mensen niet.

In mijn boek over direct marketing had ik een hoofdstuk getiteld: De Meerderheid Heeft Het Altijd Verkeerd.

Het hele hoofdstuk was gewijd aan het feit dat 95% van de mensen niet het maximale haalt uit ervaringen, werk, sex, geld, sport en al die andere dingen die het leven interessant maken.

(grote kans dat je trouwens langer bij het woordje sex bent blijven hangen. Hersenen zijn ontzettend ingewikkeld, maar vaak ook heel simpel )

Kort samengevat; kijk naar de 5%, doe wat zij doen.

Kijk naar de 95%, doe niet wat zij doen.

Dagelijks hoor je het commentaar: “daar kun jij ook niks aan doen” of “dat is niet jouw schuld”.

Het is een stuk makkelijker om dat te zeggen, om de verantwoordelijkheid af te schuiven, dan te zeggen: “Het is mijn schuld dat ik niet kan kopen wat ik wil. Het is mijn verantwoordelijkheid om manieren te vinden om meer waard te worden, zodat ik meer betaald krijg”.

Jim Rohn zegt het mooi:

Het is niet de wind die er waait, maar de stand van jouw zeilen die bepaalt of je slaagt of faalt.

Als jij verandert, verandert alles voor jou. Maar als je de omstandigheden en jouw situatie alleen maar de schuld geeft… dan verandert er helemaal niks.

Dat betekent full responsability.

Hi,

Gisteren, tijdens het surfen over Internet kwam ik de site tegen van Dean Karnazes. Beter bekend als Ultra Marathon Man (ik had ook geen idee wie het was).

Hij heeft 50 marathons in 50 dagen gelopen en nog wat andere hardloop-prestaties waar je versteld van staat. Ik ben zelf niet zo’n hardloopfan, maar ik kwam iets tegen dat zakelijk/persoonlijk wel inspirerend was.

Hij werd gevraagd naar zijn definitie van falen. Wanneer vond hij nou dat iemand gefaald had? Hier zijn antwoord:

“Falen is als je niet alles eraan hebt gedaan wat je kon“

Als je niet alles gegeven hebt. Ken je dat knagende, zeurende gevoel als je weet dat je meer had kunnen doen? Dat is dus falen. Maar als je er 100% hebt uitgehaald, dan voelt het gewoon goed.

Afgelopen weekend speelden we de tweede handbal competitiewedstrijd. Vooraf was al bekend dat het een flinke kluif zou worden. Vlak voor de wedstrijd werd duidelijk dat er nog een speler vanwege een blessure uitviel waar we op gerekend hadden. Kortom: het zag er niet zo goed uit. 

De tribune zat nog vol van de wedstrijd die daarvoor werd gespeeld. Toen ik opmerkte dat het ‘volle bak’ was werd me direct gezegd: “Die mensen gaan zometeen weg, dat is altijd zo“.

Nou heb ik al 4 jaar niet gespeeld, maar ik kon me niet voorstellen dat het zo veranderd was. Als je mensen een goede wedstrijd geeft dan blijven ze zitten.

Na 60 minuten (zo lang duurt een wedstrijd) zat de tribune dus nog steeds hartstikke vol. Ondanks het gemis van een aantal spelers was het een hele wedstrijd lang spannend. Er werd geknokt voor elkaar. Ja, we hebben uiteindelijk verloren. Maar het scheelde niet veel of het was een gelijkspel of een overwinning geweest. Tegen een tegenstander waar we, op papier, weinig kans tegen maakten.

In de kleedkamer was iedereen het erover eens dat het jammer was dat we niet hadden gewonnen. Maar we hadden niet gefaald. Het publiek had een geweldige wedstrijd gekregen, wij als team hadden alles eruit gehaald wat erin zat en het was net niet genoeg.

Ik weet dat ik eerder heb gezegd dat nr. 2 de eerste verliezer is, maar zo voelde het deze keer niet.

Arno

P.S. Overigens is ‘alles eruit halen‘ niet altijd glitter en glamour. Op dit moment kan ik mijn linkerarm niet verder dan 45 graden optillen omdat er een spier verrekt is in mijn schouder. En als ik de hond uitlaat dan zak ik in 10 minuten 3 keer door mijn linkerknie heen, want daar is ook iets niet helemaal in orde. Maar sporten is best gezond…

Hi,

Toen ik 19 was had ik een zwarte Suzuki Alto uit 1989. Hij kostte € 900,- en dat geld had ik van mijn ouders geleend. Hoe stom hij er ook uitzag, het was mijn auto en ik was trots op dat ding. Er zat geen CD speler in, wel een cassettespeler. Op de één of andere manier had ik wat cassettebandjes weten te bemachtigen van Brian Tracy, een bekende Amerikaanse spreker op management en sales gebied.

De dag nadat de bandjes waren binnengekomen reed ik richting mijn werk in Cadier en Keer. Onderweg had ik het bandje opstaan. Het eerste principe dat werd uitgelegd was: “De meeste mensen zijn niet gelukkig omdat ze nergens écht goed in zijn“.

Ik kan me de rest van het casettebandje niet meer herinneren, maar dat principe is me altijd bijgebleven. Als je er over nadenkt beleven we ook het meeste plezier aan dingen waar we goed in zijn.

Ik heb sport altijd leuk gevonden omdat ik het snel oppikte. Balsporten, turnen, andere atletiek nummers, ik vond alles wel leuk. Toen ik mijn vader eens vroeg of hij vroeger goed was in sport vertelde hij dat hij atletiek altijd wel leuk vond, maar dat hij een gloeiende hekel had aan balsporten. Omdat het hem gewoon op de één of andere manier niet lukte.

Om diezelfde reden heb ik een hekel aan wiskunde. Daar is mijn vader weer een stuk beter in. Ik heb het niet over hoofdrekenen en simpele dingen, want daar red ik me prima mee. Maar zodra we het gaan hebben over abstracte begrippen als de cosinus, stochastische variabelen etc, dan haak ik af. Want met wiskunde heb ik het gewoon niet. Ondanks dat kan ik heel goed euro’s tellen en daar red ik het tot nu toe mee.

In de film Good Will Hunting heeft Matt Damon een leuke monoloog over ‘het snappen’. In de film speelt hij een genie. Zijn vriendin vraagt hem hoe het kan dat hij alles zo snel snapt en zo makkelijk vindt. Hij legt uit hoe het kan dat hij bepaalde dingen gewoon snel oppikt en andere dingen totaal niet begrijpt. Hieronder het filmpje, mét Chinese ondertiteling.

Het is de moeite waard om ergens echt goed in te worden. Je hoeft je dan ook niet te schamen om dat te zeggen. Ik ben echt goed in Direct Respons Marketing. Er zijn veel meer dingen waar ik totaal niet goed in ben, maar er zijn maar weinig mensen beter met Direct Respons Marketing als ik.

Ik ben niet geboren met een gen dat me de kennis gaf die ik nu heb. Ik heb zelf alles bij elkaar gezocht, ik heb tijd, geld en moeite geïnvesteerd en ik heb getest tot ik er blauw van zag. En op een dag realiseer je dan dat je meer weet over een onderwerp als andere mensen. Als het dan ook nog iets zinnigs is waar je geld mee kunt verdienen, dan geeft dat een heel fijn gevoel.

Arno

P.S. Ik hoop dat je uit bovenstaand bericht snapt dat er een investering van tijd, moeite en geld nodig is om ergens echt heel goed in te worden. Je kunt niet op de bank zitten met een zak nacho’s en hopen dat je alle vaardigheden door osmose binnenkrijgt. Velen hebben het al geprobeerd, maar niemand is daar in geslaagd. Begin eens bij je dichtsbijzijnde boekhandel of bibliotheek.

Hi,

Vorig jaar zag ik een kort stukje uit een TV-programma dat over de onderkant van de samenleving ging. Waarschijnlijk was het op SBS 6. De interviewer stond in een soort woonwagenkamp en had een gesprek met één van de bewoners. Het volgende gesprek ontstond:

“Wat doe je voor werk?”

“Ik werk niet. Ik heb nooit gewerkt. Ik heb een uitkering”

“Oh. Dus je hebt nooit gewerkt?”

“Nee… Weet je wat het is? Dat hele werken is gewoon niks voor mij. Ik kan me voorstellen dat andere mensen dat wel leuk vinden… maar het is gewoon niks voor mij.”

Leuke televisie. En op een bepaald niveau kon ik me wel vinden in wat deze parel van de samenleving zei.

Ik hou namelijk ook niet zo van hard werk. Ik heb geen probleem met werken, maar ik heb het eigenlijk niet zo op pionieren. Pioniers zijn de mensen die met een hoop pijlen in hun rug eindigen.

Hier is de makkelijke manier. Volg mensen die al succesvol zijn (geweest) en ontdek wat zij gemeen hebben. Zo heb ik direct marketing geleerd. Zo heb ik verkopen geleerd. Zo heb ik eigenlijk alles geleerd wat nu geld oplevert. Niet door alle fouten zelf te maken en het wiel volledig opnieuw uit te vinden. Maar gewoon volgen wat andere, succesvolle mensen doen.

Anthony Robbins zegt: “Succes laat sporen achter“. Volgens mij heeft hij gelijk.

Er wordt nog heel veel waarde gehecht aan ‘volledig nieuwe’ ideeën. Maar het is 1000x makkelijker om een idee te pakken dat al werkt en daarmee aan de slag te gaan.

Arno

P.S. Als je een korte route wilt richting direct marketing succes, dan vindt je hier meer info over mijn boek: Direct Marketing Boek