Hi,

Een jaar of 6-7 geleden had je op Discovery Channel een serie documentaires met de naam ‘Keerpunten’. Het ging over gebeurtenissen die de geschiedenis voor altijd veranderden. De dood van de Chinese keizer die maandenlang nog door het land werd gedragen, de opkomst van Adolf Hitler, veroveringen van Alexander de Grote… dat soort dingen.

Dat zijn de keerpunten die makkelijk aan te wijzen zijn omdat ze in het verleden liggen. Maar in het dagelijks leven gebeuren er voortdurend dat soort dingen. Je kunt alleen pas achteraf zeggen wat de keerpunten waren. Als je voor de eerste keer meemaakt dat een collega ontslagen wordt, dan zie je achteraf pas de signalen voor zijn/haar ontslag. Als je een bedrijf begint zie je pas achteraf het moment waarop het allemaal beter is gegaan. Als je uit een samenwerking wilt zie je pas achteraf alle haken en ogen die daaraan vastzitten.

Afgelopen zaterdag speelde ik een wedstrijd waarin we de eerste helft dik voor stonden en magnifiek speelden. De tweede helft verliep ronduit rampzalig en we verloren alsnog. Er is dus iets gebeurd in de tweede helft dat niet in de eerste helft is gebeurd. Het vervelende is alleen… ik weet niet wat dat was. Na de wedstrijd worden er altijd allerlei oorzaken aangewezen, maar in mijn ervaring is het altijd één ding, één factor die 80% van de ellende voor zijn rekening neemt. Alle andere dingen die dan worden aangewezen zijn alleen maar versnellers of bijkomstigheden. Dat zijn de dingen die 20% van de ellende veroorzaken.

Als je die ene 80% factor wél weet te vinden, dan is de beloning enorm. Als ik een Direct Mail actie doe en ik vind die éne kop, of die ene zin, dan kan het zijn dat een mailing opeens 50%-500% winstgevender wordt. Toen ik één bepaalde time management techniek leerde, kreeg ik opeens 2 uur extra tijd per dag. Alle andere dingen zorgden voor 5 minuten hier of 10 minuten daar. Maar die ene techniek levert me elke dag 2 uur op. De 80% factor.

Hij bestaat in alles. Als je nu niet blij bent met je resultaten dan is het de kunst om die 80% factor te vinden. Om net zo lang over je situatie na te denken tot je hem hebt gevonden en dan vervolgens te testen of je gelijk had. Het is niet makkelijk, maar het is wel de moeite waard.

Arno

Hi,

Een paar dagen geleden was de “Leraar van het jaar” verkiezing op TV. Ik zapte erlangs en bleef even hangen bij het programma. Om het wat vulling te geven hadden ze drie ‘beroemdheden’ voor de klas laten staan.
Ik zeg beroemdheden tussen aanhalingstekens, want ze zaten tussen échte beroemdheden en ‘Bobo’s in the Bush’ beroemdheden in. Arie, Catherine Keijl en eentje die ik nog nooit had gezien.

Die laatste heette Sebastiaan Labrie en die moest een groep kinderen laten zien hoe ze breuken moesten vermenigvuldigen. Ze lieten zien hoe hij vóór zijn les al zei dat hij niks van breuken snapte. Toen lieten ze zien hoe hij stuntelend voor de klas stond tot het duidelijk was dat hij geen idee had hoe je breuken moet vermenigvuldigen.

De camera zoomt terug naar de studio, hij krijgt de directe vraag of hij het niet snapt en hij zegt zonder aarzeling: “Nee, nee, ik snap wel hoe je dat moet doen. Ik kan het alleen niet uitleggen.”

Praktisch iedereen in de studio zat te gniffelen, omdat het overduidelijk was dat hij het NIET snapte en nu ook nog zo stom was om dat niet toe te geven.

Als je het niet kunt uitleggen betekent het meestal dat je het niet snapt. Als je dan zegt dat je het wel snapt, dan maak je het gat alleen nog maar groter voor jezelf.

Er gaat letterlijk geen dag voorbij dat ik niet minimaal 1 keer zeg: “Ik heb geen flauw idee hoe dat werkt”. Er zijn ontzettend veel dingen waar ik totaal geen verstand van heb en nog veel meer waarvan ik geen flauw idee heb hoe het werkt. Maar ik heb er geen enkele moeite mee.

Gisteren las ik nog wat pagina’s in het 80/20 principe van Richard Koch. Ik quote: “Het is meestal te ingewikkeld en te vermoeiend om uit te pluizen wat er gebeurt en het is ook niet nodig: het enige wat u moeten weten is of iets werkt of niet…”

Zelfde idee. Je hoeft niet te weten hoe alles werkt. Breuken vermenigvuldigen is geen vaardigheid die noodzakelijk is om te overleven. Ondanks het feit dat ik Sebastiaan Labrie niet ken is het waarschijnlijk dat hij meer geld verdient dan 95% van de Nederlandse bevolking. En toch schaamt hij zich omdat hij geen breuk kan vermenigvuldigen.

Werk aan je sterktes. Specialiseer je in iets waar je geld mee kunt verdienen en schaam je niet als iemand jou het gevoel geeft dat hij ergens meer vanaf weet als jij.

Arno

P.S. In de Telegraaf van vandaag (rubriek Finanscoop blz. T21) staat bijna letterlijk wat ik in de P.S. van mijn Arno Bank bericht zette. In het berichtje gaat het over de media die geilen op de ‘val van het kapitalisme’. In werkelijkheid heeft kapitalisme nooit een echte kans gehad omdat de overheid door middel van wetten en verplichtingen de vrije markt onmogelijk maakt. Het is een leuk stukje en de moeite waard om de Telegraaf te kopen.

P.P.S. Het lijkt erop alsof de media terug willen naar het communisme. Je weet wel; de Staat regelt alles en de bevolking wordt allemaal even arm. Zoals in de Sovjet Unie. Of Cuba. Of alle andere landen waar dat debiele systeem geprobeerd is.