Bijna Raak
Tuesday, February 3rd, 2009Er gaat geen week voorbij dat ik niet aan het nummer van Eddy Zoey denk: ‘Bijna raak‘. Ik heb je onderaan dit berichtje de link erbij gedaan.
Terugkerend refrein: bijna raak, oftwel helemaal mis.
Op school zeiden ze altijd dat meedoen belangrijker was dan winnen. Dat is bullshit. Nummer 2 is de eerste verliezer. Afgelopen weken met handbal was het elke keer bijna raak. Oftewel helemaal mis. Of je nou met 1 doelpunt verschil of 30 doelpunten verschil verliest, verlies is verlies.
Laatst zag ik een documentaire over Rudie Lubbers. Een voormalig Nederlands bokser die ooit tegen Muhammed Ali vocht. Inmiddels woont hij in een stacaravan. Niks mis met stacaravans hoor, Bassie en Adriaan hadden er ook eentje. Maar stacaravans zijn meestal niet de keuze voor de bovenlaag van de samenleving. Rudie Lubbers kreeg de vraag gesteld hoe het nou eigenlijk kon dat hij in armoede leefde in zijn stacaravan.
Het was een lang en warrig antwoord. Maar het kwam neer op de clou van Eddy’s liedje. Bijna. Alles was hem bijna gelukt en van de ene mislukking viel hij in de andere.
Je kunt het voor 99% goed hebben, maar die ene procent verpest het dan toch. En dan had je het net zo goed voor 99% fout kunnen hebben. Het tegenovergestelde van Rudie Lubbers is Sven Kramer. Ik ben geen schaatsfan, ik kan zelf niet eens schaatsen, maar naar Sven Kramer blijf ik kijken. Omdat hij het 100% heeft. Niet 99%. Niet 99,9%. 100%. De ene na de andere nr. 2 dient zich aan om zijn plaats over te nemen, maar tevergeefs.
Het zijn meestal de kleine dingen die het doen. De 1% dingetjes. Een pilsje teveel de avond voor de wedstrijd. Eventjes niet opletten op een belangrijk moment. En dan begint Eddy’s nummer weer… bijna, bijna raak oftwel helemaal, helemaal mis.
