In mijn vorige blogpost over visualisatie vertelde ik dat Derek Ogilvie een oplichter was. Waarschijnlijk hebben SBS 6 lezers massaal schuimbekkend hun abonnement op mijn blogfeed opgezegd. Ondanks het gevaar dat ik bezocht ga worden door kwade geesten wil ik je toch vertellen waarom Derek een oplichter is.

Ik weet dat Derek Ogilvie een oplichter is, omdat hij iets gemeen heeft met andere oplichters en cultleiders. In de documentaire van Peter van der Vorst zag je dat duidelijk terugkomen, al bleef Peter verzekeren dat hij ‘geloofde’ in wat Derek deed. Met doden praten dus.

Eerst even een intro. Derek Ogilvie is die Engels pratende man die eerst met baby’s kon praten en nu ook met dode mensen kan praten. Sommige mensen hebben het ook allemaal. Je ziet hem meestal op een groot podium staan waar hij wordt bezocht door geesten uit het publiek. Maar Derek doet ook weleens huisbezoeken. Een vaste kijker heeft Derek dan een brief geschreven waarin ze vertelt dat ze denkt dat er  een geest in haar gashaard of eetkamerstoelen zit.

Het valt me op dat het meestal vrouwen zijn, tussen de 40-60 jaar oud, kettingrokend, 20 kilo te zwaar en met de intelligentie van een demente eekhoorn. Ik hoef me geen zorgen te maken of ik die groep mensen nu beledig, want meestal kunnen ze niet of nauwelijks lezen.

Derek gaat dan naar het flatje toe, loopt met gefronste wenkbrauwen rond en stopt af en toe dramatisch bij de gashaard of de eetkamerstoelen. Hij loopt er dan een beetje schokkerig omheen, staat dan stil bij de gashaard en zegt: “Er staat een man hier“. De camera zwenkt wat rond en je ziet dat er geen man staat. Conclusie… Het Is Een Geest!

Zuchten en kreunen van verwondering alom. De briefschrijfster kan ternauwernood haar sigaret uitdrukken in de asbak. De geest van de man blijkt altijd de vader/broer/neef/opa/overgroot-opa te zijn. Dit is afhankelijk van wie dood is. En dat is weer afhankelijk van de leeftijd van de briefschrijfster en wat Derek’s onderzoeksteam kan vinden op Google voordat Derek er naartoe gaat. Omdat geesten niks anders te doen hebben staat die vader/broer/neef de hele dag bij die gashaard of die eetkamerstoelen, wachtend tot Derek komt om zijn boodschap door te geven.

Meestal gaat het gesprek dan zo:

“Ben je recent iets verloren”?

“uhhh… hoe bedoel je?”

“Ik kan het niet helemaal goed zien… wacht… hij wijst op zijn hand. Misschien zijn vingers of zijn arm? Ben je misschien ooit al eens een ring kwijtgeraakt of heb je een arm bezeerd?”

“Ja! Ik ben een keer een ring kwijtgeraakt! Dat vond ik zo erg!”

“Hij zegt dat hij het je vergeeft. En dat hij gelukkig is waar hij nu is”

Tegen de tijd dat het gesprek dat stadium bereikt barst de brievenschrijfster meestal in huilen uit en kijkt Derek meelevend de camera in of hij kijkt voor de laatste keer naar de gashaard of eetkamerstoelen.

Ok. Ik vroeg me af of mijn blogpost over visualisatie misschien wat al te hocus-pocus was… maar als er elke week miljoenen mensen kijken naar een helderziende die gaat kijken wat er loos is met een behekste gashaard of een spokende set eetkamerstoelen, dan had ik me geen zorgen hoeven maken.

In de documentaire van Peter van der Vorst bleek dat Derek eerst een succesvolle gitaarwinkel had gehad. Die had hij verkocht en vervolgens was hij miljonair geworden door meerdere cafe’s uit te baten. Toen sloeg het noodlot toe. Derek ging door verkeerde investeringen failliet. Zijn fortuin verdampte, zijn vriend verliet hem en hij was weer een nobody.

Maar… toen herinnerde hij zich dat hij met doden kon praten. Gelukkig. Hij kon dat al sinds kind, maar ja, hij had het erg druk gehad met zijn café en dus geen gelegenheid om met doden te praten. Nu hij niks meer te doen had vertelde hij zijn ouders dat hij met geesten praatte.

Het werd niet helemaal duidelijk hoe hij voet aan de grond kreeg als geestenverteller, maar in Nederland werd hij al gauw populair als ‘babyfluisteraar’ (nog zo’n vaardigheid waar Derek plotseling achter kwam) en vervolgens als geestenfluisteraar.

Als je naar succesvolle oplichters gaat kijken die iets doen met het occulte, dan zie je dat ze een paar dingen gemeen hebben. Ze zijn meestal gefrustreerd, arm geweest en hunkeren naar aandacht en erkenning. Hier wat voorbeelden:

Derek was miljonair en stond vol in de aandacht. Hij verliest alles en ontdekt zijn paranormale gaven.

De oprichter van Scientology, L. Ron Hubbard, was een gefrustreerde, kwakkelende science fiction schrijver. Hij ontdekt de ware leer van de Scientology en binnen de kortste keren zet hij een godsdienst op met knettergekke beroemdheden als voorlopers.

De oprichter van Kabbalah was een gefrustreerde stofzuigerverkoper die ook besloot een eigen godsdienst op te zetten. Madonna en het kind-vriendje van Demi Moore, Ashton Kutcher, zijn aanhangers van Kabbalah.

Ik weet eerlijk gezegd niks over Char, maar de kans is vrij groot dat hier een zelfde soort verhaal/drama achter schuilt.

Het heeft weinig zin om mensen ervan te proberen te overtuigen dat het praten met geesten/Scientology/Kabbalah 1 grote lading flauwekul is, omdat ze het willen geloven. Kijk naar Uri Geller. Herhaaldelijk bewezen dat het een oplichter is, maar dat maakt niks uit. Ik probeer je dus nergens van te overtuigen. Maar de volgende keer dat iemand zegt: “Ja, ik geloof echt in wat Derek Ogilvie doet!” kan ik haar naar deze blogpost sturen. Scheelt weer een hoop geruzie…

Arno