Ik had eigenlijk niet veel te melden, maar ik vond dat ik je deze afbeelding van een Wall Street expert moest laten zien:

http://www.mcphee.com/items/11932.html

Mcphee.com is trouwens een geweldige site om zo op rond te surfen. Het is typisch zo’n winkel die alleen maar kan bestaan door Internet. Stop alle totaal debiele voorwerpen bij elkaar die je kunt bedenken en voila; je hebt de webwinkel van Archie Mcphee…

Arno

In mijn vorige blogpost over visualisatie vertelde ik dat Derek Ogilvie een oplichter was. Waarschijnlijk hebben SBS 6 lezers massaal schuimbekkend hun abonnement op mijn blogfeed opgezegd. Ondanks het gevaar dat ik bezocht ga worden door kwade geesten wil ik je toch vertellen waarom Derek een oplichter is.

Ik weet dat Derek Ogilvie een oplichter is, omdat hij iets gemeen heeft met andere oplichters en cultleiders. In de documentaire van Peter van der Vorst zag je dat duidelijk terugkomen, al bleef Peter verzekeren dat hij ‘geloofde’ in wat Derek deed. Met doden praten dus.

Eerst even een intro. Derek Ogilvie is die Engels pratende man die eerst met baby’s kon praten en nu ook met dode mensen kan praten. Sommige mensen hebben het ook allemaal. Je ziet hem meestal op een groot podium staan waar hij wordt bezocht door geesten uit het publiek. Maar Derek doet ook weleens huisbezoeken. Een vaste kijker heeft Derek dan een brief geschreven waarin ze vertelt dat ze denkt dat er  een geest in haar gashaard of eetkamerstoelen zit.

Het valt me op dat het meestal vrouwen zijn, tussen de 40-60 jaar oud, kettingrokend, 20 kilo te zwaar en met de intelligentie van een demente eekhoorn. Ik hoef me geen zorgen te maken of ik die groep mensen nu beledig, want meestal kunnen ze niet of nauwelijks lezen.

Derek gaat dan naar het flatje toe, loopt met gefronste wenkbrauwen rond en stopt af en toe dramatisch bij de gashaard of de eetkamerstoelen. Hij loopt er dan een beetje schokkerig omheen, staat dan stil bij de gashaard en zegt: “Er staat een man hier“. De camera zwenkt wat rond en je ziet dat er geen man staat. Conclusie… Het Is Een Geest!

Zuchten en kreunen van verwondering alom. De briefschrijfster kan ternauwernood haar sigaret uitdrukken in de asbak. De geest van de man blijkt altijd de vader/broer/neef/opa/overgroot-opa te zijn. Dit is afhankelijk van wie dood is. En dat is weer afhankelijk van de leeftijd van de briefschrijfster en wat Derek’s onderzoeksteam kan vinden op Google voordat Derek er naartoe gaat. Omdat geesten niks anders te doen hebben staat die vader/broer/neef de hele dag bij die gashaard of die eetkamerstoelen, wachtend tot Derek komt om zijn boodschap door te geven.

Meestal gaat het gesprek dan zo:

“Ben je recent iets verloren”?

“uhhh… hoe bedoel je?”

“Ik kan het niet helemaal goed zien… wacht… hij wijst op zijn hand. Misschien zijn vingers of zijn arm? Ben je misschien ooit al eens een ring kwijtgeraakt of heb je een arm bezeerd?”

“Ja! Ik ben een keer een ring kwijtgeraakt! Dat vond ik zo erg!”

“Hij zegt dat hij het je vergeeft. En dat hij gelukkig is waar hij nu is”

Tegen de tijd dat het gesprek dat stadium bereikt barst de brievenschrijfster meestal in huilen uit en kijkt Derek meelevend de camera in of hij kijkt voor de laatste keer naar de gashaard of eetkamerstoelen.

Ok. Ik vroeg me af of mijn blogpost over visualisatie misschien wat al te hocus-pocus was… maar als er elke week miljoenen mensen kijken naar een helderziende die gaat kijken wat er loos is met een behekste gashaard of een spokende set eetkamerstoelen, dan had ik me geen zorgen hoeven maken.

In de documentaire van Peter van der Vorst bleek dat Derek eerst een succesvolle gitaarwinkel had gehad. Die had hij verkocht en vervolgens was hij miljonair geworden door meerdere cafe’s uit te baten. Toen sloeg het noodlot toe. Derek ging door verkeerde investeringen failliet. Zijn fortuin verdampte, zijn vriend verliet hem en hij was weer een nobody.

Maar… toen herinnerde hij zich dat hij met doden kon praten. Gelukkig. Hij kon dat al sinds kind, maar ja, hij had het erg druk gehad met zijn café en dus geen gelegenheid om met doden te praten. Nu hij niks meer te doen had vertelde hij zijn ouders dat hij met geesten praatte.

Het werd niet helemaal duidelijk hoe hij voet aan de grond kreeg als geestenverteller, maar in Nederland werd hij al gauw populair als ‘babyfluisteraar’ (nog zo’n vaardigheid waar Derek plotseling achter kwam) en vervolgens als geestenfluisteraar.

Als je naar succesvolle oplichters gaat kijken die iets doen met het occulte, dan zie je dat ze een paar dingen gemeen hebben. Ze zijn meestal gefrustreerd, arm geweest en hunkeren naar aandacht en erkenning. Hier wat voorbeelden:

Derek was miljonair en stond vol in de aandacht. Hij verliest alles en ontdekt zijn paranormale gaven.

De oprichter van Scientology, L. Ron Hubbard, was een gefrustreerde, kwakkelende science fiction schrijver. Hij ontdekt de ware leer van de Scientology en binnen de kortste keren zet hij een godsdienst op met knettergekke beroemdheden als voorlopers.

De oprichter van Kabbalah was een gefrustreerde stofzuigerverkoper die ook besloot een eigen godsdienst op te zetten. Madonna en het kind-vriendje van Demi Moore, Ashton Kutcher, zijn aanhangers van Kabbalah.

Ik weet eerlijk gezegd niks over Char, maar de kans is vrij groot dat hier een zelfde soort verhaal/drama achter schuilt.

Het heeft weinig zin om mensen ervan te proberen te overtuigen dat het praten met geesten/Scientology/Kabbalah 1 grote lading flauwekul is, omdat ze het willen geloven. Kijk naar Uri Geller. Herhaaldelijk bewezen dat het een oplichter is, maar dat maakt niks uit. Ik probeer je dus nergens van te overtuigen. Maar de volgende keer dat iemand zegt: “Ja, ik geloof echt in wat Derek Ogilvie doet!” kan ik haar naar deze blogpost sturen. Scheelt weer een hoop geruzie…

Arno

Gisteren vroeg iemand me naar iets waar ik maar zelden over praat. Niet omdat ik het niet interessant vind, maar omdat het een beetje hocus-pocus klinkt. Waar ik het over heb is visualisatie. Ik gebruik het bij verkooppresentaties, handbal, doelen stellen, direct mail schrijven en nog veel meer.

Ik ben op visualisatie gestuit bij het lezen van de boeken van Maxwell Maltz. Hij was volgens mij rond de jaren 30 van de vorige eeuw een plastisch chirurg. Hij merkte dat mensen vaak na een operatie nog steeds dachten dat ze lelijk of mismaakt waren, ook al waren ze in werkelijkheid mooi gemaakt of was de misvorming verholpen. Als mensen in de spiegel keken zagen ze dus wat ze wilden zien, of wat ze verwachten te zien, niet wat er daadwerkelijk was. Mensen die anorexia hebben schijnen dit ook te hebben. Ze kijken in de spiegel en zien zichzelf als dik, ook al zijn ze op sterven na dood.

Maxwell Maltz ging zich verdiepen in het zelfbeeld en hoe iemand zichzelf zag. Daaruit kwam Psycho Cybernetics. Hij heeft er meerdere boeken over geschreven en je kunt ze vast wel vinden als je zoekt, dus ik ga er niet al te veel over uitweiden.

Ik gebruik visualisatie om een beeld te schetsen, zodat ik er als het ware ‘in kan stappen’. Als ik bijvoorbeeld een direct mail brief ga schrijven aan een doelgroep, dan stel ik me voor wat die doelgroep de hele dag door doet. Hoe ze mijn direct mail krijgen (via hun secretaresse, in hun In-bakje of plukken ze het uit de brievenbus). Hoe ze de direct mail brief openmaken. Wat er door hun hoofd gaat als ze de direct mail lezen. Wat er in hun leven gebeurt op dat moment en hoe ik daar met mijn direct mail op kan inhaken. Wat hun problemen, zorgen en ideeën zijn.

Hopelijk ben je nog niet afgehaakt, want bij sommige mensen begint hun bullshit alarm waarschijnlijk af te gaan. Ik snap dat het misschien raar overkomt, maar als je het eenmaal probeert en in de vingers krijgt dan ga je pas merken hoe krachtig dit is.

Als ik een verkoopgesprek heb stel ik me vooraf voor hoe het succesvol afloopt. Ik probeer zoveel mogelijk details in de visualisatie te verwerken. Wat ik aanheb, hoe ik binnenkom, wat ik zeg, wat zij zeggen, hoe ik afsluit, hoe ze de handtekening zetten waar ze die moeten zetten, hoe ik de deur uit loop en weer de auto instap. Zoveel mogelijk details.

Als je sport heb je hier misschien weleens van gehoord. Elke Olympische sporter is in elk geval bekend met visualisatie. Het oefenen van een beweging of een techniek in je hoofd is bijna net zo effectief als het daadwerkelijk oefenen. Bij handbal zie ik spelers soms met op elkaar geklemde tanden een nieuwe beweging oefenen en volledig gefrustreerd raken als het niet lukt. Als je de moeite neemt om elke dag 15 of 20 minuutjes opzij te zetten, te ontspannen en rustig voor je te zien hoe je de beweging soepel en makkelijk succesvol uitvoert, zou het je verbazen hoe goed dit werkt.

Bij bijna alles wat je doet is het beter om op een ontspannen manier te beginnen. De meeste mensen raken al snel gefrustreerd als iets misgaat en proberen het opnieuw en opnieuw en opnieuw, elke keer meer gefrustreerd. Als ik een computerspelletje doe met mijn vriendin zie je dit ook gebeuren. Ze valt in een ravijn, en nog eens, en nog eens… meestal maak ik dan een opmerking en moet ik oppassen dat ik geen slachtoffer wordt van een Wii ongeval. Alles wat je probeert als je verkrampt en gefrustreerd bent is bijna gedoemd om te mislukken.

Arno

P.S. Hopelijk was dit niet al te hocus-pocus / Char / Derek Ogilvy-achtig. Ik zag laatst trouwens een documentaire van Peter van der Vorst over Derek Ogilvy en daar moet ik binnenkort nog eens over schrijven. De documentaire maakte zo pijnlijk duidelijk dat het een oplichter is dat ik niet snap dat veel mensen het nog altijd niet in de gaten hebben…

Er gaat geen week voorbij dat ik niet aan het nummer van Eddy Zoey denk: ‘Bijna raak‘. Ik heb je onderaan dit berichtje de link erbij gedaan.

Terugkerend refrein: bijna raak, oftwel helemaal mis.

Op school zeiden ze altijd dat meedoen belangrijker was dan winnen. Dat is bullshit. Nummer 2 is de eerste verliezer. Afgelopen weken met handbal was het elke keer bijna raak. Oftewel helemaal mis. Of je nou met 1 doelpunt verschil of 30 doelpunten verschil verliest, verlies is verlies.

Laatst zag ik een documentaire over Rudie Lubbers. Een voormalig Nederlands bokser die ooit tegen Muhammed Ali vocht. Inmiddels woont hij in een stacaravan. Niks mis met stacaravans hoor, Bassie en Adriaan hadden er ook eentje. Maar stacaravans zijn meestal niet de keuze voor de bovenlaag van de samenleving. Rudie Lubbers kreeg de vraag gesteld hoe het nou eigenlijk kon dat hij in armoede leefde in zijn stacaravan.

Het was een lang en warrig antwoord. Maar het kwam neer op de clou van Eddy’s liedje. Bijna. Alles was hem bijna gelukt en van de ene mislukking viel hij in de andere.

Je kunt het voor 99% goed hebben, maar die ene procent verpest het dan toch. En dan had je het net zo goed voor 99% fout kunnen hebben. Het tegenovergestelde van Rudie Lubbers is Sven Kramer. Ik ben geen schaatsfan, ik kan zelf niet eens schaatsen, maar naar Sven Kramer blijf ik kijken. Omdat hij het 100% heeft. Niet 99%. Niet 99,9%. 100%. De ene na de andere nr. 2 dient zich aan om zijn plaats over te nemen, maar tevergeefs.

Het zijn meestal de kleine dingen die het doen. De 1% dingetjes. Een pilsje teveel de avond voor de wedstrijd. Eventjes niet opletten op een belangrijk moment. En dan begint Eddy’s nummer weer… bijna, bijna raak oftwel helemaal, helemaal mis.

http://www.youtube.com/watch?v=Wn-iLvRqiQ8

Toch knap, om mini lening en steak in 1 post te krijgen. En het heeft ook nog met elkaar te maken. Enigszins…

Gisteren zat ik weer naar ‘Oorlog in de Keuken’ te kijken. Het programma van Gordon Ramsey. Hij gaat langs bij restaurant eigenaars die diep in de shit zitten, meestal voor enkele tonnen. Daar kan dus geen mini lening tegenop (al is dat niet het verband dat ik probeer te leggen).

Het programma is eigenlijk elke keer hetzelfde. Het voedsel is smerig, de marketing bagger en meestal bakt het personeel er ook niet veel van (letterlijk en figuurlijk). Het restaurant van gisteren was niet anders. Hij veranderde het menu, zette iemand anders neer als chef en maakte er een steakhouse van. De tent liep weer.

Een maand later ging hij terug. Er was geen hond binnen. Ook geen mens trouwens. Op zijn vraag hoe dat kwam werd geantwoord dat ze geen marketing hadden gedaan voor het nieuwe menu en voor het feit dat het nu een steak restaurant was.

Nu kun je 100 dingen opnoemen die hij zou hebben kunnen doen om de marketing te verbeteren. Maar hij deed het enige juiste, naar mijn idee. Hij riep iedereen bij elkaar en kondigde aan dat ze de straat op gingen om mensen naar binnen te krijgen.

Dat zouden meer ondernemers moeten doen. De straat op gaan en klanten vinden. Niet zaniken over de slechte tijd, de moeilijke economie, de tegenvallende demografie blablabla. Gewoon klanten gaan zoeken. Nu.

Er is een verhaal dat me altijd te binnen schiet als mensen hun gal beginnen te spuien over de economie. Hier komt het: Er lopen 2 mannen door het bos. Plotseling horen ze achter zich een gigantische brul. Ze draaien zich om en zien zo’n 100 meter achter zich een grote grizzly beer op het pad staan. De grizzly beer maakt zich op om naar de mannen toe te rennen. De eerste man begint direct te rennen. De tweede man gaat vliegensvlug zitten, trekt zijn zware wandelschoenen uit en trekt zijn sportschoenen aan. De eerste stopt met rennen, draait zich om en zegt:
“Waarom trek je nou je sportschoenen aan, je bent toch nooit sneller als die beer!”. De tweede man zegt:
“Ik hoef niet per se sneller als de beer te zijn. Ik hoef alleen sneller als jij te zijn.”

Als er een ondernemer tegenover me zit, of als ik er eentje op televisie zie, en ze beginnen te zaniken over de economie, dan denk ik altijd: Ik hoef alleen maar sneller als jij te zijn.

Gordon zei nog iets belangrijks tegen de eigenaar. Hij zei: “Jij bent verantwoordelijk voor deze ellende, want jij moet de zaak verkopen aan de gasten. Jij moet zorgen dat er mensen binnenkomen.” Sleutelwoord is verkopen. Veel ondernemers vinden het een vies woord, maar op het einde van de dag ben je gewoon een verkoper.

Bepaalde dingen zijn moeilijker te verkopen als andere dingen. Steak is niet zo moeilijk te verkopen. Dat niet alleen, als je mensen eenmaal een fatsoenlijke steak maaltijd voor hebt gezet komen ze terug. Je hoeft dus niet tot het einde der tijden verder te gaan met je steak te verkopen, een paar lichtingen is genoeg om terugkerende klandizie te krijgen.

Een jaar of 2 geleden zag ik voor de eerste keer een reclame over een mini lening. Een soort lening die je kunt afsluiten tot ongeveer € 500 om op het einde van de maand gewoon nog door te kunnen blijven besteden. Omdat je salaris krijgt kun je de lening dan meteen weer afbetalen. Het eerste wat er bij me opkwam was dat zo’n mini lening verrekte makkelijk te verkopen is. Dat niet alleen, als je iemand 1 keer een mini lening hebt verkocht en hij heeft hem afbetaald, dan is er een gigantische kans dat hij nog eens klant wordt. Omdat het zo makkelijk is!

Maar zelfs een mini lening moet verkocht worden. Steaks, mini leningen, chiropractische behandelingen, glazenwassen… het zijn allemaal terugkerende dingen met een langdurige klantwaarde. Als je een klant een keer gewonnen hebt dan kun je er langdurige waarde uithalen. Daarom moet je fatsoenlijk kunnen verkopen. Maar als je al opgeeft voor je een klant gewonnen hebt… dan is er weinig hoop voor je als ondernemer.

Arno

De archiefkast van John Malkovich. Gisteren was er een programma op waarbij John Malkovich werd geïnterviewd. Een aantal filmstudenten kregen de kans om hem wat vragen te stellen. Ik heb een paar films gezien met hem en het leek me wel een interessante vent. Gisteren bleek dat nog te kloppen ook!

Hij was bij het programma om te vertellen over een Nederlandse speelfilm waarbij hij de voice-over deed. De film ging over verveling. Hij zei dat hij één van de saaiste en meest monotone stemmen had die er op de wereld waren, dus hij was perfect voor de rol. Het gesprek kabbelde een beetje voort en het leek alsof hij voortdurend naar woorden zocht om zich goed uit te drukken. Een kwaal waar ik ook nog weleens last van heb, als ik iets probeer te zeggen op een manier die voor iedereen duidelijk moet zijn.

Een student vroeg hem: “Meneer Malkovich, het lijkt wel alsof u uw woorden heel nauwkeurig uitzoekt, bijna als een politicus. Waarom doet u dat?” 

Het ligt natuurlijk voor de hand waarom hij dat doet. Maar in plaats van eromheen te draaien gaf hij een duidelijk antwoord. Hij vertelde dat hij het deed omdat alles wat hij zei gebruikt kon worden voor een ander doeleinde. Zodra hij zich zou verspreken, of iets zou zeggen dat een dubbele betekenis zou kunnen hebben, zou het worden gebruikt en verdraaid door iemand anders. Daarom ging hij als het ware door een archiefkast in zijn hoofd, zoekend naar de juiste woorden om te zeggen wat hij daadwerkelijk bedoelde. Een politicus doet het omdat hij een wezel is, maar publieke figuren moeten het doen om niet voortdurend verkeerd geciteerd te worden.

Let voor de lol eens een dag op wat mensen echt zeggen. Tel eens hoe vaak mensen zeggen: “ja, je weet wel wat ik bedoel” als ze iets zeggen dat ze totaal niet bedoelen. Kijk hoe vaak iemand een verkeerd woord op een verkeerde plaats gebruikt. Als je erop gaat letten ga je vanzelf meer op je eigen woorden letten, met als gevolg dat je jezelf veel duidelijk uitdrukt.

Ik schrijf een berg materiaal in een maand en dat doet iets met je vocabulaire. Je archiefkast met woorden wordt er een stuk groter door en je wordt ook gevoeliger voor bepaalde standaard versprekingen die mensen doen (zoals ‘heel uniek’). Als je erop let dan gaan de versprekingen vanzelf wel de kluis in, totdat ze vanzelf verdwijnen. Daarnaast ga je merken dat hoe meer je met taal bezig bent, hoe meer leuke voorbeelden je tegenkomt. Op dit blog schreef ik al eerder over de zin: “Net zoveel uithoudingsvermogen als pudding in een magnetron”. Is dat geen geweldige zin om iets of iemand te omschrijven die jij kent? Zou je die niet in je mentale archiefkast moeten stoppen, in plaats van je mentale kluis? 

Met de achteruitgang van boeken en opkomst van chatten, SMS, Twitter etc. is het duidelijk te merken dat het taalniveau achteruit gaat. De archiefkasten van de meeste mensen zijn tegenwoordig niet meer zo groot. De woordenschat van de gemiddelde puber past in een schoenendoos, daar heb je geen archiefkast voor nodig.

Dus, als het al een tijdje terug is dat je jouw laatste boek hebt gelezen, koop er morgen eentje. Of ga naar de bibliotheek en lees. Lezen is voor je hersenen wat hardlopen is voor je lichaam.

Arno

P.S. Nee, een stripboek telt niet.

“Makelaars in een vechtmarkt” las ik vanmorgen in een artikel van het Limburgs Dagblad. Er werden twee makelaars geinterviewd die allebei hun mening gaven over de markt, de makelaardij en hoe het er allemaal mee ging. Een van de makelaars was een bekende NVM makelaar in Maastricht die zich bezig houdt met de hogere prijsklasse en een andere was een makelaar van Vrijehuizenmarkt, een discount franchise keten.

De interviews die zijn afgedrukt zijn niet veel bijzonders. Dat ligt niet aan degene die het interview doet, maar aan het feit dat er altijd dezelfde flauwekul uitkomt als je een gemiddelde NVM’er en een gemiddelde discounter interviewt. Sla elk blad in Nederland erop na en je ziet de volgende argumenten.

Gevestigde NVM makelaar:

“Alles ging mis zodra ze de makelaardijmarkt vrij maakten. Elke makelaar in Maastricht kan zich nu zomaar makelaar noemen. Er lopen heel wat malloten rond die niet eens weten welke soorten bakstenen er allemaal bestaan. Het is een schande dat dit mag en het is belachelijk en wij zijn de enige echte vakmensen blablabla.”

Daarnaast zetten ze dan altijd een ‘vrije jongen’. Meestal een discounter:

Discounter:

“Nee, alles gaat prima. Ik heb vorige maand niks verkocht… en de maand daarvoor ook niet, maar het gaat geweldig. Want ik heb in 2008 veel geld verdient. Echt waar hoor. Geloof me nou maar. Ik reken 0,5% om een huis te verkopen en dat is meer dan genoeg hoor. Ik zit bij een franchise vereniging en wij hebben die NVM helemaal niet nodig. Je bent wel gek als je meer dan 0,5% gaat betalen.”

En dan is er weer 1,5 pagina gevuld. Even een inhoudelijke reactie op beide stukjes. Ik snap dat de interviewer niet zijn eigen mening kan doordrukken, maar elke keer als ik zo’n kletsverhaal lees dan denk ik hetzelfde. Eens kijken of je mijn logica over de makelaardij in Maastricht en omgeving kunt volgen.

Nog voordat ik begin: ik ken een aantal NVM makelaars waarvoor dit niet opgaat en die bezig zijn met opbouwende, constructieve dingen om hun marktaandeel uit te breiden. Helaas is het een minderheid. Als je dus niet de hele dag loopt te zaniken over de markt, trek je dan niks aan van wat er nu komen gaat.

De NVM makelaar klaagt bij iedereen die het horen wil over het feit dat hij de echte vakman is. Dat het overduidelijk is dat alle andere niet-NVM of niet gecertificeerde makelaars cowboys zijn. Hier is de vraag die er dan altijd bij me opkomt: “als het zo overduidelijk is dat jij helemaal het einde bent… waarom klaag je dan over tegenvallende klandizie en cijfers?”
Heb jij al een persbericht van Rolls Royce gezien over het feit dat ze fabrieken gaan sluiten? Ik niet. Hoor je Mercedes klagen dat hun klanten nu plotseling allemaal een Daihatsu kopen? Ik niet.

Hier is de realiteit, en die is pijnlijk: toen de markt nog op slot was konden ‘gecertificeerde’ makelaars op hun krent blijven zitten en kwamen de klanten vanzelf naar ze toe. Er waren tenslotte maar een beperkt aantal NVM makelaars in de regio, Internet was nog niet zo bekend, dus waar moesten die klanten anders naartoe? Plotseling ging de markt open, veel NVM’ers waren niet op tijd wakker. Sterker nog, de meesten sliepen lekker door. ‘Een ongecertificeerde makelaar in Maastricht? Belachelijk.’, werd nog vrolijk gezegd. Totdat de omzet terugliep.

Nu is het allemaal de schuld van de kredietcrisis. Maar 2,5 jaar geleden, toen ik nog regelmatig in concurrentie zat met NVM makelaars, zakten ze al met hun courtage naar minder dan 1%, in de hoop dat ze op die manier konden winnen (80% van de tijd kozen mensen alsnog niet voor hun, maar dat is een ander verhaal voor een ander moment).

(Misschien is het een idee voor die mensen om een blog op te starten, zodat ze elke dag kunnen klagen tegen hun lezers hoe oneerlijk het allemaal is. Ook een interessant marketingmiddel. Voor zover ik weet was ik de enige die een makelaar maastricht blog had toen ik makelde…)

Dan het verhaal van de discounters. Veel discounters houden stug vol dat ze bakken met geld verdienen, tot op het moment dat ze ermee moeten stoppen. Als ik 4 transacties kan doen voor 2%, dan moet een discounter er 16 doen voor 0,5%. Doe jij het rekenwerk maar. Laten we zeggen dat een discounter 2x zo efficient werkt als een niet-discounter. De niet-discounter verkoopt 1 huis per week voor 2% in 30 uur tijd. De discounter moet dus 4 huizen verkopen, en ervan uitgaande dat het 2x zo efficient kan, moet hiervoor 60 uur gewerkt worden.

Werk je liever 30 uur of liever 60 uur voor hetzelfde geld?

Daarnaast moet je nog de vraag stellen hoeveel tijd er voor klantenservice en klantcontact overblijft als je weet dat jouw discount makelaar 4x zoveel moet doen als de niet-discount makelaar. Ik denk niet dat er veel overblijft.

Als je dit blog leest weet je dat ik geen enorme fan van discounting ben. Maar ik ben realistisch genoeg om te zien dat het zijn plaats heeft. Je kunt niet zeggen dat de Aldi en de Lidl er niks van bakken. En Makelaarsland presteert zeker niet magertjes. Maar het is geen business waar ik in zou willen zitten. En een makelaar in Maastricht, een makelaar Amsterdam of welke andere stad dan ook zou zich ook twee keer moeten bedenken voordat hij/zij gaat discounten. Het gaat nogal snel bergafwaarts als je overhead hetzelfde blijft. 

Toch stoort het discount promotiepraatje me (verrassend genoeg) nog een stuk minder als het neerbuigende NVM gezwets. Elke keer hetzelfde verhaal dat hen positioneert als de koene ridders en de rest als de snoodaards wordt op een gegeven moment ook vervelend. Als een NVM makelaar daadwerkelijk zo ver boven de rest uitstak dan hadden ze wel een dominant marktaandeel in de makelaardijmarkt van Maastricht en omgeving. Kijk het maar na, ik denk dat je verrast zult zijn over het relatief kleine marktaandeel van NVM makelaars hier in de regio. Ik heb niks tegen welke branchevereniging dan ook, maar in plaats van je concurrenten af te zeiken kun je je beter bezig houden met manieren om ze af te troeven. Zaniken kan iedereen, dat is geen hoogbetaald werk. Iets constructiefs doen om vooruit te komen en meer marktaandeel te pakken, dat is een stuk pittiger.

Arno

P.S. Ik zie dat dit meer dan 1.000 woorden zijn over de makelaardij markt. Zelf ben ik niet meer actief als makelaar Maastricht, maar ik hou het wel nog nauwgezet in de gaten. Er is informatie genoeg beschikbaar voor makelaars die wél vooruit willen en wél aan hun marktaandeel willen werken met goede makelaardij marketing in plaats van alleen maar klagen.

Hi,

Change! Yeah! YES WE CAN!

Obamaaaaaaa!

Dat klonk gisteren door huiskamers wereldwijd. Misschien heb je de Oudejaars conference van Youp van ‘t Hek gezien. Veel mensen vinden hem een arrogante eikel, maar ik vind hem eigenlijk wel leuk. Misschien zegt dat wel iets over mij…

In elk geval, Youp had het over voetbalsupporters. Met z’n tienduizenden op een plein staan schreeuwen tegen een groot scherm, uitgedost in een oranje Paashaas kostuum. Als je er bij stilstaat is het best wel onnozel, maar op het moment zelf lijkt het niet zo onnozel.

Als je gisteren voor de televisie zat met een big smile, met je Obama spandoek of met de gedachte dat alles nu beter wordt… dan haal je oranje Paashaas pak maar weer van de zolder af.

Even los van alle geweldige slogans (change… hope… yes we can…). Even los van de media die volledig in zwijm vallen bij zelfs het woordje ‘Obama’. Even los van alle mensen die het toch zo’n geweldige man vinden, ondanks dat ze geen flauw idee hebben van wat hij van plan is….

Even los daarvan. Wat betekent die ‘change’ nou eigenlijk? Want de ‘change’ die we tot nu toe hebben gezien is helemaal niet zo fantastisch. Banken overnemen voor veel te veel geld. Bedrijven ‘redden’ die eigenlijk gewoon failliet moeten gaan. Miljarden en miljarden euro’s belastinggeld in een economie pompen om schulden op te lossen….

(vraagje tussendoor, als jij in de schulden zit, zou een bank je dan aanraden om nóg veel meer uit te geven om uit je schulden te komen? Als je failliet bent, zou de curator jou eerst op vakantie sturen naar een luxe vakantiehuis en als je terug bent zoveel geld lenen als je maar wilt om jouw persoonlijke economie draaiende te houden? Ik denk het niet)

Dus als we het over hope en change hebben, dan zal de Messiah Obama wel een andere weg inslaan… of niet?

Niet dus. Hij blijft bij het standpunt dat autobedrijven ‘gered’ moeten worden… En kom me nou niet aan met het 3 miljoen banen gaan verloren geauhoer. Het kost uiteindelijk honderd keer zoveel om die banen te behouden als dat je de bedrijven kapot laat gaan. Dat niet alleen, niemand wordt er beter van. Als je mensen kunstmatig aan het werk houdt dan maak je ze uiteindelijk afhankelijk van dat baantje. Als het baantje dan uiteindelijk wegvalt krijg je hetzelfde effect als een dierentuin dier in Afrika droppen. Hij wordt in stukken gescheurd.

Onze verlossen wil ‘overheidsprojecten’ opstarten om mensen aan het werk te helpen. Goh, waar heb ik dat eerder gehoord? Even denken.

Oh ja! 2de klas middelbare school. De uitleg van communisme. De leraar deed zijn best om een goed woordje voor het Sovjet communisme te doen. Bij het communisme was er 0% werkloosheid! Wow. Waarom was dat? Omdat iedereen in een staatsfabriek werd neergezet voor een ‘werkopdracht’ en het maakte niet uit als 7 mensen het werk deden dat 1 iemand ook kon doen. 

Klinkt als het ‘redden’ van een autofabriek en het kunstmatig creeëren van banen…

Maar iedereen werd er toch beter van? Communisme werd ook aangekondigd met ‘eerlijkheid voor iedereen’ en ‘verandering van het slechte kapitalisme’ (klinkt als hope en change…). Dus je moest niet zeiken over de massale armoede en gebrek aan alle luxe. Je woonde in een communistische heilstaat, dus je moest je klep houden over het feit dat je niet op vakantie kon gaan. (De barmhartige leiders trokken zich uiteraard vaker terug in hun luxe vakantiehuizen, maar dat terzijde). 

Is Obama een charismatische man. Ja. Hij heeft een geweldige uitstraling en een natuurlijk charisma. Het vervelende is alleen dat je daardoor niet ziet wat er echt gebeurt tot het te laat is. De boodschap is die aloude SP boodschap: “we pakken van de rijken en we geven aan de armen”. Het klinkt leuk en het verkoopt lekker, maar het heeft altijd tot gevolg dat niemand er beter van wordt en iedereen er slechter van wordt.

Arno

P.S. Het lukt me niet vaak om Michael Jackson te quoten, maar nu is het wel relevant voor dit stukke:

Volgens mij heet het nummer Man in the Mirror: “If you wanna make the world a better place take a look at yourself and then make the change”. Sleutelwoord is take a look at yourself. Dus niet naar Obama, Bos of welke andere politicus dan ook. Jij bent verantwoordelijk voor jouw eigen succes en falen.

Vandaag had ik een nog slechtere klantenervaring bij een bank als ik gewend ben. Ik ben al veel gewend van banken zoals debiele marketing, bureaucratische onzinregels en corrupte topmannen, maar dat verbleekt allemaal bij wat er vandaag gebeurde.

Sinds eind november heb ik een technisch probleem op één van mijn rekeningen van de Postbank. Nou is dat niet zo’n gigantisch probleem als het gewoon een spaarrekening is. Maar dit is de zakelijke rekening waarmee ik automatische incasso’s doe. Elke maand schrijf ik met die rekening de abonnementsgelden van alle leden van mijn nieuwsbrief en coachinggroepen af. Daarnaast komen er elke week een hoop orders binnen voor informatieproducten, waarbij mensen ook toestemming geven om het orderbedrag van hun rekening te schrijven.

Op 26 november kon ik niks meer. Niks afschrijven, niks betalen, niks overboeken. Niks. Na een telefoontje naar de helpdesk zou e.e.a worden geregeld. 5 werkdagen later nog maar eens gebeld. Er bleek niks geregeld te zijn, maar nu werd het écht opgelost. De daaropvolgende dagen elke dag opnieuw gebeld, zonder resultaat. Begin december zei ik voor de grap: “hopelijk hebben ze het voor 2009 opgelost”.

Maar, de Postbank lacht nu als laatst. Want het is nu 7 weken later (!) en de oplossing is niet in zicht. We zijn 26 telefoontjes met de helpdesk verder, maar een noemenswaardige stap voorwaarts is niet gemaakt. Dus… ik besluit te doen wat ik al de hele tijd had moeten doen. Ik ga naar een andere bank.

Vandaag bel ik de SNS bank. Ik had 20 minuten tijd gemaakt om te bellen en de afspraak te maken. Als je me een beetje kent weet je dat ik nogal strikt met time management ben. Maar voor 1 telefoontje moet dit tijd zat zijn. Ik bel om 11:25. Ik krijg een computerstem eraan (niet die Limburgse van de reclames), ik worstel me door de belmenu’s heen en begin te wachten. Nadat ik 6 minuten gewacht heb wordt de verbinding plotseling verbroken. Uitgaande van een technisch foutje bel ik vol goede moed nog eens.

Deze keer duurt het 7 minuten, voordat de verbinding abrupt wordt verbroken. Ik ben inmiddels een kwartier aan het bellen. Misschien ligt het aan mijn mobieltje. Dus ik besluit een vast toestel te pakken en bel daarmee. Na 11 minuten wachten… wordt de verbinding weer verbroken. Ik heb het niet nog eens geprobeerd.

Onvoorstelbaar. Mijn ervaring met de Karwei in Landgraaf was al erg, maar dit slaat alles. Overigens zijn dit ook de mensen die lopen te zaniken over een slechte economie en tegenvallende consumenten bestedingen.

Ik stel voor dat we de klantenservice van alle banken in één keer overhevelen naar een groot callcenter in India of Bangladesh. Het resultaat kan niet veel slechter zijn en ik krijg dan in elk geval iemand eraan, ook al spreekt hij/zij dan geen Nederlands. En de eerste de beste vakbondsman die dan protesteert tegen banenverlies mag ik onder vuur nemen met zo’n waterkanon. Altijd al eens willen doen.

Arno

Hi,

Zoals je weet schrijf ik vrij veel direct mail voor klanten en voor mezelf. Omdat ik een hoop direct mail schrijf is het handig voor mij een grote variatie aan geschreven materiaal te lezen. Je krijgt er inspiratie van en soms vind je nog eens een goede direct mail techniek of metafoor die je kunt gebruiken.

De laatste metafoor die ik heb opgeschreven heb ik hier liggen: “hij had het uithoudingsvermogen van pudding in een magnetron”

In elk geval: gisteren las ik een verenigingsblaadje. Verenigingsblaadjes horen, naar mijn mening, leuk en luchtig te zijn. Dit blaadje stond echter vol met dure woorden. Ik heb het nu niet bij de hand, maar de woorden die me nog te binnen schieten zijn: ‘Demografische ontwikkelingen‘ en ’infrastructuur van het team‘.

Vanmorgen kreeg ik een mailing van de mensen van Managementboek. Er zit een foldertje bij van een abonnement op een maandelijks coaching boekje. Het foldertje stond tjokvol dure, ingewikkelde woorden. Ik geef je een willekeurige zin:

“U vindt inspirerende one-liners die u in een coachgesprek kunt inzetten om beweging te creëren”

Mijn vertaling:

“Als je niet weet wat je moet zeggen om je medewerkers een keer écht aan het werk te krijgen, maak je geen zorgen… het staat in ons coachingboekje!”

Waarschijnlijk werkt de onderstaande versie nog beter, alleen zouden de schrijvers dan een hartinfarct krijgen:

“Het is niet makkelijk om je collega’s weg te slaan bij het koffie apparaat… maar met de magische woorden in ons coachingboek lukt het je gegarandeerd!”

Op de HEAO irriteerde het zogenaamde ‘academische taalgebruik’ me al en het is alleen maar erger geworden. Sjieke woorden gebruiken om maar sjieke woorden te gebruiken. Hier is mijn idee: Als je niet in normale woorden kunt uitleggen wat je bedoelt, dan weet je niet waar je het over hebt.

Dat van mij is misschien niet helemaal correct, maar iedereen begrijpt wat ik zeg. Je hoeft de zin niet 3 keer te lezen om te snappen wat er nou eigenlijk staat, het is gewoon duidelijk. Het gebruiken van dure woorden waar gewone woorden volstaan, of zelfs beter passen, is de snelste manier om aan te tonen dat je een onbekwaam schrijver bent. Zelf vind je het misschien spectaculair, maar bij schrijven draait het als het goed is om het boeien van je lezer. Niet alleen bij een direct mailing, maar bij al je geschreven materiaal.

Arno