Horror bij de Karwei
Hi,
Als je mijn blog regelmatig leest weet je wat voor een hekel ik heb aan bouwmarkten en doe-het-zelf winkels. Niks tegen doe-het-zelvers hoor, ik ben zelfs jaloers op mensen die met hun handen kunnen maken wat hun ogen zien, maar bouwmarkten zijn gewoon niks voor mij. Waarschijnlijk omdat ik voortdurend wordt herinnerd aan allerlei dingen die ik niet kan (ik kan nog geen gat in de muur boren).
Na vele weken is het Chantal toch gelukt om me naar een bouwmarkt te krijgen. We moesten nieuwe rolgordijnen hebben. Het was me 3x gelukt met verschillende smoezen om het uit te stellen, maar deze keer ging het er echt van komen. Chantal’s werk ligt in de buurt van een Karwei, dus we gingen naar de Karwei.
De rolgordijnen waren gauw gevonden en uitgezocht. We rekenden af en waren in een mum van tijd weer op weg naar huis. Zelfs ik moest toegeven dat het niet zo erg was als ik verwacht had.
Thuis aangekomen bleek dat 1 van de rolgordijnen een fabrieksfout had. Het gootje waar iets ingeschoven moest worden was niet vastgenaaid en bij de andere rolgordijnen was dit wel zo. Dus… we moesten terug naar de Karwei. Ik pak het rolgordijn, met alle onderdelen en koordjes etc., prop het in de auto en sta klaar om te vertrekken. Chantal vraagt nog:
“moeten we die plastic koker waar het in zat niet meenemen?”
Enigszins chagrijnig antwoord ik “Nee, natuurlijk niet. Die is toch al kapot en wat moeten ze daar nou nog mee?”
Na 15 minuten rijden komen we bij de Karwei. Chantal is nog chagrijniger als ik, dus ik neem het woord en leg de klantenservice medewerkster uit dat er een fabrieksfout is. Binnen een halve seconde nadat ik uitgepraat ben zegt ze: “dat kunnen we zo niet terugnemen”. Mijn bloeddruk stijgt. Ik zeg: “Het product functioneert niet zoals het moet. Ik wil het omruilen voor een product dat geen fabrieksfout heeft”.
Ze gaat een collega halen. Haar collega kijkt ons eerst misprijzend aan en spuugt dan bijna uit: “Nee, dat gaan we zo echt niet terugnemen”. De woorden zijn al agressie-bevorderend, maar ze zegt het ook nog op zo’n toon van: Onnozele klant, waar haal je het lef vandaan om dit terug te komen brengen?
Nadat Chantal ongeveer hetzelfde heeft gezegd als ik (in iets fellere bewoordingen), blijkt dat we de plastic koker toch echt erbij moeten hebben. We geven aan dat die plastic koker waardeloos is, want die hebben we moeten openknippen om het rolgordijn eruit te halen. Waarop de ‘klantenservice’ dame de winkel inloopt om triomfantelijk te laten zien dat je de plastic koker niet per sé hoeft te beschadigen. Het komt erop neer dat de bon, het product, en de onderdelen niet genoeg zijn om te ruilen. Ze hebben ook nog de kapot geknipte verpakking nodig.
Na nog wat meer bekvechten besluiten we om de rotzooi op de balie te laten liggen en die onnozele koker te halen. Een kwartier heen en weer een kwartier terug. De twee ‘klantenservice’ dames zijn niet meer in zicht als we binnenkomen. Ze zijn waarschijnlijk tijdig gevlucht voor onze komst. Er staat nu een manager bij de balie die zijn excuses aanbied voor het ongemak. Als hij de overblijfselen van de koker krijgt zegt hij: “ga het rolgordijn maar pakken en dan zie ik je weer bij de kassa”.
Mocht je niet hebben opgelet, toen ze ons wilden laten zien hoe dom we waren omdat we de plastic koker hadden opengeknipt, gingen ze zelf een rolgordijn uit de schappen halen. Toen we aan al hun debiele vereisten hadden voldaan, mochten we het zelf gaan halen.
Uiteindelijk is het wel gelukt. De rolgrodijnen hangen nu. Maar het is de laatste keer in mijn leven dat ik voet zet in een Karwei. Ik weet dat de medewerkers zich aan de regeltjes moeten houden. Maar dat betekent niet dat je moet proberen om mij als klant een schuldgevoel aan te praten omdat ik een kapot product kom ruilen.
Arno
P.S. Als je een groter bedrijf hebt en je denkt dat dit soort dingen niet gebeuren bij jou… dan heb je het verkeerd. Mystery shoppen is voor veel bedrijfseigenaren een grote schok.
: 
Tags: karwei, karwei bouwmarkt, karwei klussen, karwei rolgordijn, klantenservice
