“Makelaars in een vechtmarkt” las ik vanmorgen in een artikel van het Limburgs Dagblad. Er werden twee makelaars geinterviewd die allebei hun mening gaven over de markt, de makelaardij en hoe het er allemaal mee ging. Een van de makelaars was een bekende NVM makelaar in Maastricht die zich bezig houdt met de hogere prijsklasse en een andere was een makelaar van Vrijehuizenmarkt, een discount franchise keten.

De interviews die zijn afgedrukt zijn niet veel bijzonders. Dat ligt niet aan degene die het interview doet, maar aan het feit dat er altijd dezelfde flauwekul uitkomt als je een gemiddelde NVM’er en een gemiddelde discounter interviewt. Sla elk blad in Nederland erop na en je ziet de volgende argumenten.

Gevestigde NVM makelaar:

“Alles ging mis zodra ze de makelaardijmarkt vrij maakten. Elke makelaar in Maastricht kan zich nu zomaar makelaar noemen. Er lopen heel wat malloten rond die niet eens weten welke soorten bakstenen er allemaal bestaan. Het is een schande dat dit mag en het is belachelijk en wij zijn de enige echte vakmensen blablabla.”

Daarnaast zetten ze dan altijd een ‘vrije jongen’. Meestal een discounter:

Discounter:

“Nee, alles gaat prima. Ik heb vorige maand niks verkocht… en de maand daarvoor ook niet, maar het gaat geweldig. Want ik heb in 2008 veel geld verdient. Echt waar hoor. Geloof me nou maar. Ik reken 0,5% om een huis te verkopen en dat is meer dan genoeg hoor. Ik zit bij een franchise vereniging en wij hebben die NVM helemaal niet nodig. Je bent wel gek als je meer dan 0,5% gaat betalen.”

En dan is er weer 1,5 pagina gevuld. Even een inhoudelijke reactie op beide stukjes. Ik snap dat de interviewer niet zijn eigen mening kan doordrukken, maar elke keer als ik zo’n kletsverhaal lees dan denk ik hetzelfde. Eens kijken of je mijn logica over de makelaardij in Maastricht en omgeving kunt volgen.

Nog voordat ik begin: ik ken een aantal NVM makelaars waarvoor dit niet opgaat en die bezig zijn met opbouwende, constructieve dingen om hun marktaandeel uit te breiden. Helaas is het een minderheid. Als je dus niet de hele dag loopt te zaniken over de markt, trek je dan niks aan van wat er nu komen gaat.

De NVM makelaar klaagt bij iedereen die het horen wil over het feit dat hij de echte vakman is. Dat het overduidelijk is dat alle andere niet-NVM of niet gecertificeerde makelaars cowboys zijn. Hier is de vraag die er dan altijd bij me opkomt: “als het zo overduidelijk is dat jij helemaal het einde bent… waarom klaag je dan over tegenvallende klandizie en cijfers?”
Heb jij al een persbericht van Rolls Royce gezien over het feit dat ze fabrieken gaan sluiten? Ik niet. Hoor je Mercedes klagen dat hun klanten nu plotseling allemaal een Daihatsu kopen? Ik niet.

Hier is de realiteit, en die is pijnlijk: toen de markt nog op slot was konden ‘gecertificeerde’ makelaars op hun krent blijven zitten en kwamen de klanten vanzelf naar ze toe. Er waren tenslotte maar een beperkt aantal NVM makelaars in de regio, Internet was nog niet zo bekend, dus waar moesten die klanten anders naartoe? Plotseling ging de markt open, veel NVM’ers waren niet op tijd wakker. Sterker nog, de meesten sliepen lekker door. ‘Een ongecertificeerde makelaar in Maastricht? Belachelijk.’, werd nog vrolijk gezegd. Totdat de omzet terugliep.

Nu is het allemaal de schuld van de kredietcrisis. Maar 2,5 jaar geleden, toen ik nog regelmatig in concurrentie zat met NVM makelaars, zakten ze al met hun courtage naar minder dan 1%, in de hoop dat ze op die manier konden winnen (80% van de tijd kozen mensen alsnog niet voor hun, maar dat is een ander verhaal voor een ander moment).

(Misschien is het een idee voor die mensen om een blog op te starten, zodat ze elke dag kunnen klagen tegen hun lezers hoe oneerlijk het allemaal is. Ook een interessant marketingmiddel. Voor zover ik weet was ik de enige die een makelaar maastricht blog had toen ik makelde…)

Dan het verhaal van de discounters. Veel discounters houden stug vol dat ze bakken met geld verdienen, tot op het moment dat ze ermee moeten stoppen. Als ik 4 transacties kan doen voor 2%, dan moet een discounter er 16 doen voor 0,5%. Doe jij het rekenwerk maar. Laten we zeggen dat een discounter 2x zo efficient werkt als een niet-discounter. De niet-discounter verkoopt 1 huis per week voor 2% in 30 uur tijd. De discounter moet dus 4 huizen verkopen, en ervan uitgaande dat het 2x zo efficient kan, moet hiervoor 60 uur gewerkt worden.

Werk je liever 30 uur of liever 60 uur voor hetzelfde geld?

Daarnaast moet je nog de vraag stellen hoeveel tijd er voor klantenservice en klantcontact overblijft als je weet dat jouw discount makelaar 4x zoveel moet doen als de niet-discount makelaar. Ik denk niet dat er veel overblijft.

Als je dit blog leest weet je dat ik geen enorme fan van discounting ben. Maar ik ben realistisch genoeg om te zien dat het zijn plaats heeft. Je kunt niet zeggen dat de Aldi en de Lidl er niks van bakken. En Makelaarsland presteert zeker niet magertjes. Maar het is geen business waar ik in zou willen zitten. En een makelaar in Maastricht, een makelaar Amsterdam of welke andere stad dan ook zou zich ook twee keer moeten bedenken voordat hij/zij gaat discounten. Het gaat nogal snel bergafwaarts als je overhead hetzelfde blijft. 

Toch stoort het discount promotiepraatje me (verrassend genoeg) nog een stuk minder als het neerbuigende NVM gezwets. Elke keer hetzelfde verhaal dat hen positioneert als de koene ridders en de rest als de snoodaards wordt op een gegeven moment ook vervelend. Als een NVM makelaar daadwerkelijk zo ver boven de rest uitstak dan hadden ze wel een dominant marktaandeel in de makelaardijmarkt van Maastricht en omgeving. Kijk het maar na, ik denk dat je verrast zult zijn over het relatief kleine marktaandeel van NVM makelaars hier in de regio. Ik heb niks tegen welke branchevereniging dan ook, maar in plaats van je concurrenten af te zeiken kun je je beter bezig houden met manieren om ze af te troeven. Zaniken kan iedereen, dat is geen hoogbetaald werk. Iets constructiefs doen om vooruit te komen en meer marktaandeel te pakken, dat is een stuk pittiger.

Arno

P.S. Ik zie dat dit meer dan 1.000 woorden zijn over de makelaardij markt. Zelf ben ik niet meer actief als makelaar Maastricht, maar ik hou het wel nog nauwgezet in de gaten. Er is informatie genoeg beschikbaar voor makelaars die wél vooruit willen en wél aan hun marktaandeel willen werken met goede makelaardij marketing in plaats van alleen maar klagen.

Vandaag had ik een nog slechtere klantenervaring bij een bank als ik gewend ben. Ik ben al veel gewend van banken zoals debiele marketing, bureaucratische onzinregels en corrupte topmannen, maar dat verbleekt allemaal bij wat er vandaag gebeurde.

Sinds eind november heb ik een technisch probleem op één van mijn rekeningen van de Postbank. Nou is dat niet zo’n gigantisch probleem als het gewoon een spaarrekening is. Maar dit is de zakelijke rekening waarmee ik automatische incasso’s doe. Elke maand schrijf ik met die rekening de abonnementsgelden van alle leden van mijn nieuwsbrief en coachinggroepen af. Daarnaast komen er elke week een hoop orders binnen voor informatieproducten, waarbij mensen ook toestemming geven om het orderbedrag van hun rekening te schrijven.

Op 26 november kon ik niks meer. Niks afschrijven, niks betalen, niks overboeken. Niks. Na een telefoontje naar de helpdesk zou e.e.a worden geregeld. 5 werkdagen later nog maar eens gebeld. Er bleek niks geregeld te zijn, maar nu werd het écht opgelost. De daaropvolgende dagen elke dag opnieuw gebeld, zonder resultaat. Begin december zei ik voor de grap: “hopelijk hebben ze het voor 2009 opgelost”.

Maar, de Postbank lacht nu als laatst. Want het is nu 7 weken later (!) en de oplossing is niet in zicht. We zijn 26 telefoontjes met de helpdesk verder, maar een noemenswaardige stap voorwaarts is niet gemaakt. Dus… ik besluit te doen wat ik al de hele tijd had moeten doen. Ik ga naar een andere bank.

Vandaag bel ik de SNS bank. Ik had 20 minuten tijd gemaakt om te bellen en de afspraak te maken. Als je me een beetje kent weet je dat ik nogal strikt met time management ben. Maar voor 1 telefoontje moet dit tijd zat zijn. Ik bel om 11:25. Ik krijg een computerstem eraan (niet die Limburgse van de reclames), ik worstel me door de belmenu’s heen en begin te wachten. Nadat ik 6 minuten gewacht heb wordt de verbinding plotseling verbroken. Uitgaande van een technisch foutje bel ik vol goede moed nog eens.

Deze keer duurt het 7 minuten, voordat de verbinding abrupt wordt verbroken. Ik ben inmiddels een kwartier aan het bellen. Misschien ligt het aan mijn mobieltje. Dus ik besluit een vast toestel te pakken en bel daarmee. Na 11 minuten wachten… wordt de verbinding weer verbroken. Ik heb het niet nog eens geprobeerd.

Onvoorstelbaar. Mijn ervaring met de Karwei in Landgraaf was al erg, maar dit slaat alles. Overigens zijn dit ook de mensen die lopen te zaniken over een slechte economie en tegenvallende consumenten bestedingen.

Ik stel voor dat we de klantenservice van alle banken in één keer overhevelen naar een groot callcenter in India of Bangladesh. Het resultaat kan niet veel slechter zijn en ik krijg dan in elk geval iemand eraan, ook al spreekt hij/zij dan geen Nederlands. En de eerste de beste vakbondsman die dan protesteert tegen banenverlies mag ik onder vuur nemen met zo’n waterkanon. Altijd al eens willen doen.

Arno

Hi,

Gisteravond had ik een etentje bij een wok restaurant met mijn handbalteam. Een wok restaurant is de enige plek waar garnalen en biefstuk hetzelfde smaken. Tenzij je de scherpste saus neemt, dan proef je helemaal niks meer.

Op een gegeven moment kwam het gesprek op fooien. Ik pleitte ervoor dat we € 26 fooi zouden geven. De rekening zou ergens richting de € 250 gaan. Normaal geef ik 15%-20% fooi, als de bediening fatsoenlijk is. € 26 vond ik dus al aan de lage kant, maar vooruit.

Een teamgenoot zei dat ik ‘knettergek’ was en dat € 5 ruim voldoende fooi was. Hij gaf nooit meer dan dat.

Ik weet uiteindelijk niet wat er aan fooi is betaald, iemand anders zamelde het geld in. Maakt ook niet veel uit voor het idee hierachter. Ik geef 15%-20% fooi vanwege 2 redenen:

1. Ik wordt altijd supergoed behandeld als ik ergens terugkom waar ik eerder ben geweest

2. Het is goed voor mijn bankrekening

Dat eerste punt zal duidelijk zijn. Ik vind het prettig als de serveerster ons goed behandeld en attent is. Ik vind het ook leuk als personeel in een restaurant me herkent en als ik de beste tafel krijg.

Het tweede punt lijkt onlogisch. Ik heb al eerder geschreven over geld aantrekken en dit is weer één van de principes die hieraan bijdraagt. Hoe meer geld je in de economie pompt, zonder de directe verwachting iets terug te krijgen, hoe meer geld er terug naar jou vloeit.

Je wiskunde leraar zou zeggen dat zoiets niet logisch is, maar die arme man verdient ook niet zoveel. Die mensen gaan de straat op met megafoons en spandoeken om voor 2,5% meer salaris te demonstreren. Terwijl je jezelf gewoon een salarisverhoging kunt geven door grotere fooien te geven!

Arno

P.S. Als je het je ‘niet kunt veroorloven’ om fooi te geven, dan moet je thuis gaan eten.

Hi,

Het is 2 januari. Binnen nu en een week is 80% van de bevolking alweer van goede voornemens afgestapt. Voornemens om te stoppen met roken, gewicht te verliezen en blijvend afvallen, meer te sporten etc. worden massaal geuit, maar na een week is het enthousiasme er alweer uit.

Het probleem met de meeste goede voornemens is dat er maar 1 meetmoment per jaar is. Er is dus een risico dat je volgend jaar weer met je sterretjes in de hand naar het vuurwerk staat te kijken en opnieuw dezelfde goede voornemens hebt. Omdat het te makkelijk is om allemaal te laten verslonzen als je maar 1 keer per jaar kijkt hoe je het doet.

1 keer per maand is al beter, maar niet genoeg. 1 keer per week komt meer in de richting. Als je echt serieus bent is 1 keer per dag een goede richtlijn.

Gewicht verliezen, afvallen, afslanken is niet zo moeilijk. Ik heb er volgens mij nog niet over geschreven op dit blog, maar in de maanden september en oktober ben ik in totaal 7,5 kilo verloren. Ik wilde weer in vorm raken omdat ik weer met handbal begon, mijn oude hobby. Om in goede ‘handbal vorm’ te raken wilde ik op 80 kilo uitkomen want met dat gewicht voel ik me fit. Begin september nam ik de beslissing om bij 80 kilo uit te komen en 2 maanden later was het zo.

Was het omdat ik zo’n ijzeren wilskracht heb? Omdat ik zo’n briljant oefenprogramma had samengesteld? Kwam het door het afzien met handbal? Nee. Het kwam omdat ik elke dag de moeite nam om te meten hoe ver ik was. Niet met de weegschaal, want die kan nog weleens bedriegen van dag tot dag. Maar met de activiteiten van elke dag. Ik wist dat ik gewicht kon verliezen als ik een dieet aanhield waarbij ik weinig koolhydraten at en veel proteinen. Vet (mits niet verzadigd) maakte niet zoveel uit. Van vet word je niet vet, in tegenstelling tot wat de meeste mensen denken.

Op het einde van elke dag ging ik dus na wat ik gegeten had. Simpel. 1 keer per week mocht ik eten wat ik maar wilde, de andere 6 dagen hield ik me aan het plan.

En 2 maanden later was ik er. Inmiddels eet ik weer minder gereguleerd, maar nog steeds normaal. Het gewicht komt er niet aan opnieuw aan omdat ik niet op één of ander crash dieet ben gegaan. Ik heb het voedingspatroon gewoon aangepast en ben nu iets minder streng. Met de nadruk op iets. Het zogenaamde jojo effect bij diëten ontstaat meestal omdat iemand 2 weken lang op wortels heeft geleefd en vervolgens 4 bakken ijs leeg eet. Nogal logisch.

Wat dit te maken heeft met marketing of politiek incorrecte dingen? Niet zoveel. Maar hou het in gedachten als je een goed voornemen waar wilt maken. Wil je een beter inkomen? Lees een uur per dag in een boek dat je verder helpt en slimmer maakt. Wil je knapper uitzien in zwembroek of bikini? Doe elke dag wat push-ups en sit-ups. Sleutelwoord: elke dag. Lekker makkelijk te meten en je komt elke dag een mini-stapje dichterbij je doel.

Arno

P.S. Wil je meer weten over handbal, kijk eens op deze site: handballen

Hi,

Ik ben een CD-programma aan het luisteren van Jim Rohn, The Art of Exceptional Living. Het is uitstekend.

In de CD’s geeft hij zijn definitie van falen en succes. 

Definitie van falen: Het resultaat van een paar slechte gewoontes, elke dag herhaald.

Definitie van succes: Het resultaat van een paar goede gewoontes, elke dag herhaald.

Hij geeft het voorbeeld van een appel per dag. An apple a day keeps the doctor away. Wat als dat nou waar is? Het is heel makkelijk om een appel te eten elke dag. Het probleem is dat het ook heel makkelijk is om geen appel te eten elke dag. Verschil tussen succes en falen.

Ik lees 2 boeken per week. Als sommige mensen dat horen zeggen ze: “Dat zou ik nooit kunnen”. Als je ze dan zou vragen waarom niet, zouden ze zeggen: “Ik heb een full time baan. Als ik thuis kom moet ik wat eten, wat aandacht aan de kinderen geven en een beetje TV kijken. Tegen de tijd dat ik dat allemaal gedaan heb ben ik kapot. Ik kan niet de halve nacht gaan liggen lezen!”.

Hmmm. Gisteravond voelde ik me plotseling ziek. Het gebeurt helemaal niet vaak, en ik ben er altijd binnen een dag vanaf, maar als het gebeurt is het vervelend. Keelpijn, spierpijn, klam voorhoofd, dat soort dingen. Ik had nog 3 uur werk liggen (het was 7 uur ’s avonds). Ik had alle reden om niks meer te doen…

Maar ik heb nog 1 uur gewerkt aan de allerbelangrijkste dingen. Waarom? Omdat ik weet dat het makkelijk is om NIET te doen.

Het is makkelijk om te zeggen dat je het druk hebt en geen tijd hebt om te lezen. Het is ook makkelijk om 30 minuten de TV uit te zetten, op zolder te gaan zitten en een boek te lezen.

Wat als je een jaar lang elke dag een half uur een boek las over iets waardoor je vooruit kwam in het leven? Boeken over marketing, verkopen, financiële vaardigheden, succes, management. Als je langzaam leest, rond de 200 woorden per minuut, dan zou je ongeveer 30 boeken hebben gelezen na een jaar. Stel je voor wat voor een stapel dat is, 30 boeken. Dat zit na een jaar allemaal in je hoofd.

Je kunt ook Goede Tijden Slechte Tijden kijken. Dan heb je de verhaallijnen van Arnie in je hoofd. Waar heb je meer aan?

Arno

P.S. Als je 2 boeken leest over snellezen (Tony Buzan) heeft er wat dingen over geschreven) dan kun je jouw leessnelheid makkelijk verdubbelen. Ik lees zo’n 1.000 woorden per minuut, na heel wat oefening. Jij kunt hetzelfde of beter.

Hi,

Ongeveer 2 jaar geleden zat ik bij een makelaarsconventie in Las Vegas, USA. Banken begonnen op dat moment te denken over het oprichten van hun eigen makelaardij diensten. Er was toen geen financiele crisis, geen tsunami en geen neerstortende vliegtuigen, dus de media moesten iets anders hypen. In dit geval kondigden ze de langzame, pijnlijke dood aan van alle makelaars. Ze zouden allemaal verpletterd worden door de machtige banken.

De stemming was dus nogal angstig. De eerste spreker komt op en begint gelijk over de intro van banken in makelaardij. Hij zegt:

“Iedereen is om een of andere onverklaarbare reden bang voor de banken. Laat ze alsjeblieft beginnen in de makelaardij. Met die afschuwelijke, bureaucratische, onnozele structuur kunnen ze alleen maar falen”.

Hij had gelijk. Ook in Nederland hebben banken hun best gedaan om in makelaardij te stappen. Ze hebben nauwelijks impact gehad. Waarom? Omdat het logge instellingen zijn met bureaucraten en criminelen aan het hoofd. En als alles mis gaat is er nog altijd de regering die van jouw en mijn geld de bonussen en beademingsapparatuur financiert.

Op dit moment heb ik een probleem met mijn bank. Niet de Arno bank, maar de Postbank. Nu, na 14 telefoontjes naar de helpdesk en 2 weken wachten is de oplossing nog altijd niet in zicht. Met als resultaat dat enkele duizenden euro’s klaar staan voor ontvangst, maar dat ik er niet aan kan komen. Een erg onprettig gevoel.

Als je in loondienst bent, stel je het dan zo voor: Je hebt deze maand je loonstrookje gekregen met een schermafdruk van de betaalopdracht van je werkgever. Het enige dat je werkgever hoeft te doen is op “OK” duwen. Maar als je jouw baas vraagt om het te doen zegt hij: “nee, je moet eerst 5 werkdagen wachten op nieuwe codes… maar je kunt geen nieuwe codes aanvragen want er is een technisch probleem… dus ik heb eigenlijk geen flauw idee wanneer je geld binnenkomt… dus het enige wat je kunt doen is rustig afwachten… prettige dag nog.”

Tot eind november werkte alles probleemloos en perfect. Ik deed alles met Internet bankieren en het ging allemaal prima. Totdat het plotseling in no-time allemaal naar de knoppen ging.

Hier zijn een aantal van de debiele opmerkingen van klantenservice medewerkers:

- Ik vind u niet in de computer. U bent waarschijnlijk geen klant.

- Ik vind u niet in de computer. U hebt waarschijnlijk geen abonnement voor Internet bankieren.

- Dit is voor ons ook een erg groot probleem. Wij weten niet waar de foutmelding zit, dus wij zitten er mooi mee opgescheept.

Vooral die laatste is een juweeltje. Mijn geld staat vast door hun incompetentie, maar ze draaien het zodanig dat hun problemen groter zijn dan mijn problemen.

Er zit niet echt een les in dit blogartikel. Of het moet zijn dat je als klantenservice medewerker beter niet kunt zeggen: “De computer zegt dat je geen klant bent, dus dan ben je geen klant”. Het is meer een opsteker om je te laten weten dat minister Bos (politicus v/d eeuw in wording) jouw belastinggeld goed heeft geïnvesteerd in banken.

Arno

P.S.  Ok, 1 nuttige tip dan. Het is een goed idee is om 10% van alles wat er op je rekening binnenkomt cash op te nemen en ergens weg te leggen. Als je het cash hebt kunnen de dieven van de belastingdienst of de gemeente of het CJIB er niet aan door hun (illegale) automatische incasso’s. Je bank kan het niet vastzetten met een warrig verhaal over ‘technische problemen’. En je hebt genoeg reserve om het een tijdje uit te zingen als er iets mis gaat met je rekeningen.

P.P.S. Als je bij bovenstaande tip direct begon te zaniken over het feit dat je ‘nu al je rekeningen niet kunt betalen’, laat staan als ik 10% van alles opneem, dan denk ik dat ik je niet meer kan redden. Doe het nou maar, dan zie je vanzelf dat je het ook met 90% haalt.

Hi,

Chantal, mijn vriendin, vindt Gordon Ramsey een eikel. Als je niet weet over wie ik het heb, het is een TV-kok die veelal bekend is vanwege zijn veelvuldig vloeken.

Gisteren heb ik Ramsey’s autobiografie opnieuw gelezen. Het is een makkelijk leesbaar, goed geschreven boek. Ik vind het een geweldige vent. Veel mensen zeggen: “Als mijn baas me zo behandelde, zou ik het niet accepteren”.

Nee, dat klopt. Als je een kantoorbaan hebt en dossiers moet archiveren dan is er weinig kans dat je baas zo fanatiek is als Ramsey. Maar als je al eens in een keuken hebt gewerkt dan weet je dat het er daar iets anders aan toe gaat.

Voordat ik mijn eerste ‘kantoorbaan’ kreeg heb ik een tijdje in de keuken gewerkt van een Mexicaans restaurant. Beginnen om 11:00, stoppen om 01:30 (geen tikfout), dat soort dingen. Als de bonnen je om de oren vliegen en de boel de shit in dreigt te draaien, dan heb je iemand nodig als Ramsey. Iemand die op zijn manier de leiding op zich neemt. Een keuken is geen democratie, het is een dictatorschap. En zo hoort dat ook.

Hetzelfde gaat trouwens op voor bijna elke teamprestatie. Iemand moet de verantwoordelijkheid op zich nemen als het allemaal naar de kl*te dreigt te gaan.

Dat is nog maar 1 van de redenen dat ik Ramsey geweldig vindt. Hij is een geweldig chef, maar daar zijn er meer van. Veel belangrijker; hij is een geweldige marketeer en goed verkoper. Hij promoot zichzelf voortdurend en is niet bang om sommige mensen voor het hoofd te stoten.

Iemand die dat in Nederland trouwens heel goed doet is Peter R. de Vries. Of je vindt hem geweldig, of je vindt hem een klojo. Er is geen middenweg. En zo hoort het ook.

Een laatste anecdote, om aan te tonen hoe verschrikkelijk Ramsey eigenlijk is als baas. Hij moest, vanwege een zakelijk conflict, zijn eerste restaurant verlaten als chef. Zijn rechterhand was de dag ervoor al ontslagen en nu moest hij ook weg. Hij riep het personeel bij elkaar, vertelde ze dat hij ontslagen werd en dat hij een nieuw restaurant ging openen. Hij bood de mensen de keuze om te blijven waar ze waren (=zekerheid) of om een baan in zijn nieuwe restaurant aan te nemen (=onzekerheid).

Van de 50 man besloten er 46 met hem mee te gaan. Zou het dan toch niet zo’n eikel zijn?

Arno

P.S. Als we het toch over koken hebben, ik heb een lekker gerecht voor bananenbrood gevonden op deze website: banana bread recipe

Hi,

In het nieuws lees je nu weer een heleboel over General Motors. De meest debiele excuses worden bedacht om de fabriek geld te geven en overeind te houden. Gisteren zei een regeringsfunctionaris: “we moeten ze geld geven zodat ze nieuwe machines en gereedschappen kunnen kopen”. Goh. Ik dacht altijd dat een bedrijf daarvoor reserveringen moest doen? Misschien dat ik vanmiddag een e-mail naar onze regering kan schrijven om te vragen waar mijn nieuwe laptop blijft. Het is een tijdje geleden dat ik er een heb aangeschaft.

Het schijnt overigens dat een enorm gedeelte van de GM ellende wordt veroorzaakt door vakbond maatregelen uit de jaren 60. GM heeft zo’n enorme lasten van pensioenen en voorzieningen dat het meer een zorginstelling is dan een autofabriek. Lang leve de Amerikaanse tak van FNV Bondgenoten. (als je lid bent van die club… trek je conclusie)

Nog meer heugelijk nieuws! 20 ‘machtige’ landen kwamen afgelopen week bij elkaar in een topmeeting en beslisten dat de bonussen voor topmensen verboden moesten worden. Balkie was er uiteraard ook, net als de nogal schurkactig uitziende Sarkozy. Van die 2 had ik weinig anders verwacht, maar ik las tot mijn verbazing in de Telegraaf deze quote: “Dit mag als een overwinning voor Nederland beschouwd worden”.

Nee, dit mag als een verlies van vrijheid beschouwd worden. Kijk naar wat er de afgelopen tijd is gebeurd en trek je conclusie. Als bedrijf mag je schijnbaar niet meer beslissen wat je iemand betaalt. Het bedrijf is NIET van de regering. Het is van aandeelhouders of de eigenaars. Als die mensen domme beslissingen willen nemen over beloningen, laat ze dat lekker doen. Wat hebben politici ermee te maken?

Zo worden er nog veel meer slijmerige politieke tentakels naar bedrijven uitgestrekt. Er wordt druk genationaliseerd en de regering maakt zich machtiger en machtiger met het geld van andere mensen. Onder andere dat van jou en mij. Het is tenslotte belastinggeld. En als je nog geloofd in het sprookje dat het ’geleend geld’ is en niet belastinggeld, dan vraag je eens af wie die lening moet gaan terugbetalen… Ik denk niet dat Wouter Bos er privé voor garant staat.

Dus als je toch bezig bent met geld pompen in banken en autofabrieken, waarom neem je dan niet gelijk alles over? Doe het op de SP manier! Gelijke rechten voor iedereen, iedereen hetzelfde. Dan bouw je gewoon 1 auto en die maak je beschikbaar voor alle mensen. 1 merk auto voor iedereen, 1 soort schoenen voor iedereen, 1 merk televisie voor iedereen. Allemaal van de regering. Iedereen krijgt hetzelfde, iedereen blij. Toch? 

In Oost Duitsland en de Sovjet Unie werkte dat systeem toch ook geweldig?

Hopelijk kunnen we niet over 20 jaar terugkijken op deze zogenaamde ‘crisis’ als het keerpunt waarop communisme weer zijn lelijke kop opstak. Maar het begint er in elk geval wel weer op te lijken.

Arno

Hi,

Een jaar of 6-7 geleden had je op Discovery Channel een serie documentaires met de naam ‘Keerpunten’. Het ging over gebeurtenissen die de geschiedenis voor altijd veranderden. De dood van de Chinese keizer die maandenlang nog door het land werd gedragen, de opkomst van Adolf Hitler, veroveringen van Alexander de Grote… dat soort dingen.

Dat zijn de keerpunten die makkelijk aan te wijzen zijn omdat ze in het verleden liggen. Maar in het dagelijks leven gebeuren er voortdurend dat soort dingen. Je kunt alleen pas achteraf zeggen wat de keerpunten waren. Als je voor de eerste keer meemaakt dat een collega ontslagen wordt, dan zie je achteraf pas de signalen voor zijn/haar ontslag. Als je een bedrijf begint zie je pas achteraf het moment waarop het allemaal beter is gegaan. Als je uit een samenwerking wilt zie je pas achteraf alle haken en ogen die daaraan vastzitten.

Afgelopen zaterdag speelde ik een wedstrijd waarin we de eerste helft dik voor stonden en magnifiek speelden. De tweede helft verliep ronduit rampzalig en we verloren alsnog. Er is dus iets gebeurd in de tweede helft dat niet in de eerste helft is gebeurd. Het vervelende is alleen… ik weet niet wat dat was. Na de wedstrijd worden er altijd allerlei oorzaken aangewezen, maar in mijn ervaring is het altijd één ding, één factor die 80% van de ellende voor zijn rekening neemt. Alle andere dingen die dan worden aangewezen zijn alleen maar versnellers of bijkomstigheden. Dat zijn de dingen die 20% van de ellende veroorzaken.

Als je die ene 80% factor wél weet te vinden, dan is de beloning enorm. Als ik een Direct Mail actie doe en ik vind die éne kop, of die ene zin, dan kan het zijn dat een mailing opeens 50%-500% winstgevender wordt. Toen ik één bepaalde time management techniek leerde, kreeg ik opeens 2 uur extra tijd per dag. Alle andere dingen zorgden voor 5 minuten hier of 10 minuten daar. Maar die ene techniek levert me elke dag 2 uur op. De 80% factor.

Hij bestaat in alles. Als je nu niet blij bent met je resultaten dan is het de kunst om die 80% factor te vinden. Om net zo lang over je situatie na te denken tot je hem hebt gevonden en dan vervolgens te testen of je gelijk had. Het is niet makkelijk, maar het is wel de moeite waard.

Arno

Hi,

Deze post maakt ongetwijfeld een aantal mensen boos, maar het moet maar. Als ik aan één beroepsgroep een hekel heb is het advocaten. Hier is waarom:

- Een advocaat gebruikt altijd 400 woorden waar 10 woorden genoeg zijn.

- Onder het mom van ‘vrijheid van meningsuiting’ kan iedereen jou (met behulp van een advocaat) van alles beschuldigen.

- Ook al win je een zaak omdat de tegenpartij overduidelijk ongelijk heeft, meestal verlies je alsnog omdat je jouw advocaat moet betalen.

In de blogpost die ik schreef over ‘het gemiddelde nederlandse gezin’, zei ik iets over de zaak van de vrouw die de Postcodeloterij aanklaagde. Kort samengevat: ze had geen lot gekocht, de straatprijs viel, zij had niet gewonnen en dat vond ze niet eerlijk.

God zij dank heeft ze verloren, (hier een artikel over de uitspraak) anders was er een hele vernietigende zwerm van advocaten geweest die hongerig claims indienden van mensen die ook niet hadden gewonnen. Maar hoe kan het zijn dat er een advocaat bestaat die deze vrouw wil vertegenwoordigen? Omdat er veel te halen is als ze door een gril van het lot zouden winnen.

In de film ‘Wall Street’ kaffert de vader van Charlie Sheen zijn zoon uit. De vader werkt op een fabriek, Charlie Sheen is de snelle Wall Street jongen die bakken met geld binnenbrengt. Zijn vader verwijt hem dat hij met zijn werk op de beurs ‘parasiteert‘ en dat hij ‘niks produceert’. Het is een mooie monoloog en het is ook de exacte beschrijving van de rol van een gemiddelde advocaat.  Parasiteren en niks produceren.

Heb je al eens een koopcontract gelezen? Het gemiddelde voorbeeld koopcontract is 9 pagina’s lang, met meestal nog een aantal extra pagina’s voor extra artikelen. In de makelaardij is er zoiets als een ouderdomsclausule voor een koopcontract. Die clausule komt er kort samengevat op neer: “je koopt een huis dat niet nieuw is, dus alles dat er ooit kapot aan gaat is jouw schuld en kom niet zaniken als je iets hebt”. Kan alleen een advocaat verzinnen… 

Een eerlijk proces voor iedereen? Prima. Maar nu is het hele systeem zo pervers en verknipt dat je beter een meisje in zee kunt dumpen en in de vrouwenhandel kunt stappen dan dat je een parkeerboete niet betaalt.

Arno

P.S. Er zullen vast eerlijke, goede, bekwame advocaten bestaan. Maar ze zijn waarschijnlijk net zo zeldzaam als eerlijke, goede, bekwame politici. En die zijn héél zeldzaam!