Als je hier op kantoor aan het sleutelgat van de deur zou luisteren zou je om het uur iemand horen roepen:
“FULL RESPONSABILITY!”
Ik zoek al een tijdje naar de beste vertaling voor die uitspraak. Het zijn maar 2 woordjes, maar het betekent veel meer dan die 2 woordjes.
Vanmorgen viel me de korte verklaring in: Jij bent alles schuld.
De situatie waar je nu in zit is jouw schuld
De hoeveelheid geld in je portemonnee en op je rekening is jouw schuld
Jouw baan is jouw schuld
Jouw partner is jouw schuld
Jouw auto is jouw schuld
Jouw gewicht is jouw schuld
De kans is groot dat je met sommige dingen niet gelukkig bent. Of dat je meer wilt uit je huidige situatie. Of dat er factoren zijn in je leven die gewoon totaal bagger zijn.
En de kans is ook groot dat je andere mensen, omstandigheden of factoren de schuld geeft van jouw situatie. Daarom begint 95% van de mensen schuimbekkend te protesteren tegen full responsability als ik het uitleg.
Hier een mini-quiz. Ik heb hieronder elke keer twee zinnen gezet. Kun je zien welke zin verantwoordelijkheid afschuift en welke zin verantwoordelijkheid neemt?
1. De winkel was dicht, dus het is niet gelukt om het te kopen.
2. We waren te laat bij de winkel, dus het is niet gelukt om het te kopen.
1. Sorry dat ik later ben, maar de bus was te laat
2. Ik heb een bus te laat gepakt, daarom ben ik laat.
1. Na mijn scheiding heb ik een hoop stress gekregen en ben ik flink aangekomen.
2. Na mijn scheiding ben ik teveel gaan eten, heb niet meer op mijn gewicht gelet en nu ben ik flink aangekomen.
De eerste schuift verantwoordelijkheid af naar andere mensen. Het stelt een feit vast. Je kunt er niks meer aan veranderen. Je legt je neer bij de situatie.
De tweede zin beschrijft dezelfde situatie. Maar er wordt verantwoordelijkheid genomen. En dat geeft je ontelbare kansen om het te verbeteren.
Paar woordjes. Groot verschil.
Als je ouder dan 5 bent (mentaal) is het tijd om verantwoordelijkheid te gaan nemen.
Ja maar Arno, hoe zit het dan met pech? Als er een aardbeving komt en mijn huis valt om, is dat mijn schuld?
Nee. Maar het is wel jouw verantwoordelijkheid. Je kunt ergens in een hoekje gaan liggen en de rest van je leven ontzettend zielig erover doen. Of je kunt direct beginnen met opbouwen en de dingen te regelen die er geregeld moeten worden.
Eens in de zoveel tijd gaat alles mis. Dat is nou eenmaal zo. Maar hier is schokkend nieuws…
…Dat is voor iedereen zo!
Pech en geluk hebben we allemaal. Het gaat erom wat JIJ doet. Niet of je pech of geluk hebt.
Er zijn duizenden voorbeelden van mensen die opgroeien in een kloterige situatie, die elk excuus hebben om te falen… maar die toch succesvol worden.
Maar er zijn miljoenen voorbeelden van mensen die opgroeien in een gemiddelde situatie, die alle reden hebben om succesvol te worden… maar die het niet halen.
Hoe kan dat? Niet door geluk of pech. Dat kan omdat succesvolle mensen verantwoordelijkheid nemen en niet succesvolle mensen niet.
In mijn boek over direct marketing had ik een hoofdstuk getiteld: De Meerderheid Heeft Het Altijd Verkeerd.
Het hele hoofdstuk was gewijd aan het feit dat 95% van de mensen niet het maximale haalt uit ervaringen, werk, sex, geld, sport en al die andere dingen die het leven interessant maken.
(grote kans dat je trouwens langer bij het woordje sex bent blijven hangen. Hersenen zijn ontzettend ingewikkeld, maar vaak ook heel simpel )
Kort samengevat; kijk naar de 5%, doe wat zij doen.
Kijk naar de 95%, doe niet wat zij doen.
Dagelijks hoor je het commentaar: “daar kun jij ook niks aan doen” of “dat is niet jouw schuld”.
Het is een stuk makkelijker om dat te zeggen, om de verantwoordelijkheid af te schuiven, dan te zeggen: “Het is mijn schuld dat ik niet kan kopen wat ik wil. Het is mijn verantwoordelijkheid om manieren te vinden om meer waard te worden, zodat ik meer betaald krijg”.
Jim Rohn zegt het mooi:
Het is niet de wind die er waait, maar de stand van jouw zeilen die bepaalt of je slaagt of faalt.
Als jij verandert, verandert alles voor jou. Maar als je de omstandigheden en jouw situatie alleen maar de schuld geeft… dan verandert er helemaal niks.
Er is iets vreemds aan de hand. Ik zou het nog net geen samenzwering willen noemen, maar het zit er dicht tegenaan. (ik moet snel typen, voor de zwarte helikopters me weer inhalen J)
Als je vaker met mij praat dan heb ik je vast al eens gezegd dat ik me irriteer aan mietjes in de media. Aan het beeld dat er wordt geschept van mannen.
Voor alle duidelijkheid, als ik het heb over mietjes dan heb ik het over mannen die zich gedragen alsof ze geen ballen hebben. Weekdieren. Voetvegen.
Ik geef je dadelijk een paar voorbeelden.
Het tegenovergestelde van een mietje is een Alfa mannetje. Die term heb je misschien weleens op Animal Planet voorbij horen komen. Het Alfa mannetje is de leider van een groep. Elk dier dat in groepen leeft kent dit fenomeen.
Wij ook.
Genetisch verschillen we ongeveer 1%-4% van een chimpansee. Dat is niet zoveel. (Bij sommige mensen zie je het zelfs nog, en sommigen zitten er wel heel dicht tegen aan).
Ik weet dat je denkt dat wij beschaafder zijn en dat dit al lang niet meer voor ons opgaat. Maar loop elke groepssetting in en je zult zien dat wij ook Alfa mannetjes (en Alfa vrouwtjes) hebben. Let op de groepsdynamiek, wie het meeste praat en naar wie de rest van de groep kijkt. Dan zie je een Alfa in actie.
Dat is overigens ook de reden dat de rijken zo aantrekkelijk zijn voor het andere geslacht. Het is niet eens het geld, het is de autoriteit die geld met zich meebrengt. Geld op zich is niet aantrekkelijk, maar geld dat wordt gebruikt om autoriteit te krijgen, dat brengt lichaamssappen op gang.
Van jongs af aan krijg je aangeleerd dat het ‘niet normaal’ is dat zoiets gebeurt. Elke televisieserie die je ziet, vertelt je dat Alfa gedrag niet acceptabel is.
Alfa gedrag is de kamer bijna ‘overnemen’ als je naar binnenloopt… maar wij leren dat je jezelf moet inhouden bij sociale gelegenheden.
Alfa gedrag is zeggen wat je mening is, zonder blad voor de mond… maar wij leren dat je politiek correct moet zijn.
Alfa gedrag is zelfverzekerd zijn… maar wij leren dat je bescheiden moet zijn
(Let op! Zelfverzekerd is NIET hetzelfde als arrogant. Het grenst er echter wel aan).
Voorbeeld uit de praktijk:
Ik las dat rapper 50 Cents laatst in de discotheek de Zenith was geweest in Venray. Schijnbaar passen er 7.000 man in die discotheek en was het vol. Laten we dus voor het gemak zeggen dat er 3.500 mannen waren en 3.500 vrouwen.
Maar binnen 5 minuten na 50’s optreden stond er een bijna eindeloze RIJ met jonge, mooie vrouwen die bijna met elkaar in de haren hingen, hopend dat ze meneer 50 wat intiemer konden leren kennen.
Er zijn dus 3.500 (hitsige) mannen in een discotheek, maar vrouwen verdringen zich voor eentje in het bijzonder. Waarom is dat?
Antwoord; 50 Cents is een Alfa mannetje.
We kunnen hem niet beschuldigen van bescheiden gedrag. Ook niet van politiek correct zijn trouwens. En de schrijver van het krantenstukje beschuldigde hem er zelfs van dat hij niet al te slim was. Misschien is dat waar en misschien niet, maar het heeft geen fuck ermee te maken.
Ik geef dit voorbeeld, omdat dit iets actueels is. Maar elke sterke leider die je ziet is een Alfa mannetje. President Kennedy is een van de slechtste Amerikaanse presidenten ooit geweest (als je dat onwaarschijnlijk vindt, lees de boeken er maar op na. Bush is er niks bij). Maar iedereen vereert hem nog altijd. Waarom?
Omdat het een Alfa mannetje was. Een leider.
Gisteren was Marco Borsato erop met een interview in Paradiso. Belangrijkste quote: “Ik ben nog nooit weggelopen voor mijn verantwoordelijkheden”.
En dat is iets heel, heel zeldzaams.
Volledige verantwoordelijkheid nemen hoort erbij als je een leider wilt zijn of wilt worden. Hij had kunnen zeggen dat het allemaal de schuld van zijn managers is. Dat hij opgelicht is geworden en dat hij er niks aan kon doen. Hij had kunnen gaan vertellen over de obstakels die er nu op zijn weg komen, over het feit dat hij opnieuw moest beginnen en over het feit dat hij net zo goed kan opgeven omdat het hopeloos is.
Hij had zielig kunnen gaan doen.
Maar hij neemt zijn verantwoordelijkheid.
Gisteren zag ik een klein stukje van de wereld draait door, met Joop van den Ende.
Mathijs van Nieuwkerk vraagt:
“Kan Marco Borsato zichzelf eigenlijk wel iets kwalijk nemen?”
(zie je trouwens dat die vraag erop is gericht om een ‘nee’ antwoord te krijgen?)
Joop antwoord: “Ja. Hij is verantwoordelijk”
En dat zegt alles. Volledige verantwoordelijkheid nemen voor wat je doet. Dat doen Alfa’s.
Maar in de media wordt het tegenovergestelde gesteld! Pak elke TV serie die je kent waar een relatie in speelt. Hier is wat je zult zien:
- De man is een sukkel. Als hij kinderen heeft zijn de kinderen altijd cooler en slimmer. Zijn vrouw is slimmer en heeft eigenlijk de broek aan, maar de man is te dom om het te zien. Hij maakt af en toe de fout om tegen zijn vrouw in te gaan, maar elke keer als hij dat doet gaat hij ongenadig op zijn bek. -
Hier zijn vier die nu bij me opborrelen, maar als jij meer TV kijkt zul je er wel meer weten:
-King of Queens
-Love and Marriage (met Al Bundy)
-Will and Grace (geen geweldig voorbeeld omdat ik niet weet wie ‘het mannetje’ is in die serie, maar vooruit)
-According to Jim (Jim Belushi)
De boodschap is eigenlijk altijd; ‘luister nou maar naar je vrouw, want jij bent dom en je weet niet waar je mee bezig bent’.
En weet je wat eng is? Overal om me heen zie ik het nog gebeuren ook!
Drie jaar geleden vroeg een collega me om hulp bij zijn marketing. Dus, onnozele hals als ik was, hielp ik hem.
Toen het na 4 weken nog steeds niet was gestuurd vroeg ik wanneer hij het op de post ging doen.
“Sorry Arno, maar ik kan het niet versturen”.
“Huh. Hoezo niet? Moet je postzegels hebben ofzo”
“Nee, mijn vriendin vond die tekst maar niks”.
Waargebeurd verhaal. En ik wist niet wat ik moest zeggen. Eerst dacht ik dat het een grapje was, maar toen het serieus bleek te zijn was ik zo van mijn stuk gebracht dat ik met mijn mond vol tanden stond.
Dat is 1 voorbeeld. Maar ik kan er tientallen noemen. Niet tientallen voorbeelden over de afgelopen jaren, maar tientallen voorbeelden over de afgelopen maand. Ik zeg niet dat je iemand anders moet overheersen, ik zeg alleen dat je jouw eigen identiteit moet blijven behouden.
Jezelf wegcijferen voor iemand anders is een van de domste dingen die je kunt doen. Want zodra je jezelf als weekdier laat behandelen is dat niet alleen erg voor jou, het is ook nog eens erg voor iedereen om je heen.
In een huwelijk/relatie/buitenechtelijke relatie/vriendschap/blind date of wat dan ook is het pas leuk als er een bepaalde spanning is. Als we bij onze vrienden zijn ervaren we een bepaald gevoel. Dat omschrijf ik hier als spanning, maar het is eigenlijk een evenwicht. En dat evenwicht komt door de verschillende persoonlijkheden.
Maar wat nou als je geen persoonlijkheid hebt? Of als je de persoonlijkheid van een weekdier hebt?
Dan is er weinig spanning aan. En dan is het niet leuk om met jou op te trekken. Met als gevolg een saaie relatie. Dat is niet de schuld van die andere mensen, dat is jouw schuld. Het beste dat je kunt doen is aan jezelf werken, NIET jezelf wegcijferen voor iemand anders.
Zonder persoonlijkheid wordt je een meeloper of een volger. De eerstvolgende keer dat je hangjongeren ziet staan zie je meelopers in de dop. Zelfs bij die mensen is er een Alfa mannetje of Alfa vrouwtje, maar het merendeel hangt erbij omdat ze zelf niet weten wat ze met hun leven moeten doen.
Betekent niet dat ze nooit meer kunnen veranderen trouwens. Het gebeurt vaak genoeg dat die mensen op een gegeven moment wel het licht zien. Maar dat is een heel klein percentage. Weet je wat er met 95% van de mensen gebeurt?
Ze blijven hun hele leven lang meelopers. Denkend aan wat ‘de buren ervan vinden’ of wat ‘mensen ervan zullen denken’.
Ik ken mensen van 50 jaar oud die nog altijd achter andere mensen aanlopen. Die nog altijd bezig zijn om ‘aardig’ gevonden te worden of ‘geaccepteerd’ te worden.
Maar weet je wat fijn is? Jij hebt zelf de keus! Jij mag beslissen of je een leider of volger wordt. Niks mis met volgers overigens, als je er maar bewust voor kiest. Wil je Alfa worden, dan heb ik hieronder een omschrijving van een Alfa gemaakt.
Hoe herken je een Alfa mannetje/vrouwtje
Kort samengevat is het iemand die alles op orde heeft. In het Engels: “Someone that has his shit together”.
De Alfa is iemand die vaker ‘Ja’ tegen ervaringen zegt dan ‘Nee’. Een Alfa leidt door een voorbeeld te geven. Als hij of zij wordt geconfronteerd met iets nieuws dan is de eerste ingeving om ‘ja’ te zeggen en er in te springen. Niet eindeloos twijfelen en afwegen of het wel goed is of niet.
Voorbeeld: In 2007 wilde ik een aantal dingen leren over Direct Marketing. Er was een seminar in Chicago. Ik kocht een kaartje voor het seminar, boekte de vlucht en vloog naar Chicago. Eenmaal aangekomen zocht ik op in welk hotel ik moest zijn, probeerde het duidelijk te maken aan de taxichauffeur die geen Engels sprak (in Amerika…) en vond uiteindelijk na een hobbelige rit het juiste hotel. Ik kwam zelfs heelhuids terug, met principes die ik nu nog steeds gebruik.
In 2008 ging ik naar Las Vegas voor een conventie met een aantal collega’s. De tweede of derde dag liet een collega zich ontvallen dat hij nog helemaal niks van het hotel had gezien. Ik vroeg waarom niet. Hij zei: “omdat niemand me heeft rondgeleid”.
Ik dacht: “Fucking hell. Dan ben je ergens in de 40 en moet je nog steeds aan je handje worden vastgehouden alsof je pappie of je mammie je naar de kleuterschool brengt”
Dit is niet bedoeld om te laten zien hoe knap het is om alleen naar Chicago te vliegen en terug te komen. Dat kan een kind van 12 ook. Het is bedoeld om je te laten zien dat sommige mensen hun hele leven ‘volgers’ blijven, als een soort tweepotige,pratende, wolloze schapen.
De Alfa ziet obstakels als iets dat er gewoon bij hoort. Volgers (of mietjes, zoals ik het politiek incorrect altijd zeg) zien obstakels als iets dat hoog boven ze uittorent en waar ze nooit overheen kunnen komen.
Obstakels zijn er om te veroveren. Als je ergens niet blij mee bent, verander het. Pijn op korte termijn is ALTIJD beter dan genoegen nemen met een ellendige situatie.
Als je niet blij bent met die blubberbuik die je in de spiegel ziet, pas je eetpatroon aan.
Als je ergens bang voor bent en het zit je in de weg, confronteer je angst dan.
Als je meer wilt verdienen, sta twee uur eerder op en begin je te verdiepen in iets waar je meer mee kunt verdienen.
Al die drie bovenstaande dingen zijn in het begin klote om te doen. Ze liggen buiten je comfort zone en ze zorgen ervoor dat je dingen moet doen die niet prettig aanvoelen. Maar het alternatief is nog veel ellendiger:
Stel dat je besluit om niks aan een blubberbuik te doen. Je blijft lekker eten wat je wilt en hoeft niet over eten na te denken. Die blubberbuik zit je elke dag in de weg. Hij zuigt energie, het ziet niet aantrekkelijk uit en het verkort je levensduur waarschijnlijk. Als het door je eetpatroon komt is er zelfs nog een realistische kans op suikerziekte, ook geen pretje.
Stel dat je besluit om maar gewoon te leven met die angst. Je hoeft dan niks te confronteren en je hoeft het niet tegen jezelf op te nemen. Maar als je voor iets bang bent dan zit je dat je hele leven achterna. Ben je bang voor mannen die een hockeymasker ophebben en met een kettingzaag op je af komen dan is dat niet zo’n probleem. Maar als je bang bent om een confrontatie aan te gaan, om nee te zeggen of om je telefoon niet op te pakken… dan zit je dat je hele leven achterna.
Stel dat je besluit om genoegen te nemen met minder inkomen. Je kunt dan ’s morgens lekker in bed blijven liggen. Je kunt ’s avonds thuis komen en de hele avond lang soaps kijken en je hoeft je nooit intellectueel in te spannen. Je moet dan alleen leren leven met het feit dat je de potentie wel hebt, maar nooit eruit hebt gehaald wat erin zat. Je zult andere mensen zien die hun doelen bereiken en je zult weten dat jij dat ook had kunnen hebben, als je maar geprobeerd had. Je leidt een middelmatig leven, terwijl je veel meer had kunnen bereiken als je maar je best had gedaan.
Zie je hoe onplezierig de alternatieven zijn? Maar elke dag kiezen mensen toch voor de alternatieven, voor de enorme pijn op lange termijn, omdat ze bang zijn voor de pijn op korte termijn.
Dat is trouwens de reden dat de rijken rijker worden en de armen armer. Niet omdat ‘het systeem’ niet eerlijk is. Maar omdat rijke mensen voortdurend dingen doen die arme mensen niet doen. En hoe vaak je ook op de SP stemt, niemand brengt daar verandering in. Alleen jij kunt dat.
Kort samengevat; het loont om ‘ja’ te zeggen tegen ervaringen. Tegen nieuwe dingen. Als iemand je vraagt om ergens naar toe te gaan en je weet niet hoe het gaat zijn, zeg gewoon ja. Kijk waar het je brengt. Als je al lang iets wilt doen, maar het komt er niet van… neem de beslissing! Zeg vaker JA als je twijfelt en denk niet alleen maar over de nadelen. Vooral als je iets nog nooit hebt gedaan.
Zorg dat je niet middelmatig wordt. Je hebt de potentie om alles te doen waar je maar van kunt dromen. Als je maar geen volger wordt.
Ik heb je een Youtube filmpje hieronder gezet. Luister naar 01:25 tot 01:41. In drie zinnen wordt een heel leven van middelmatigheid samengevat.
Als je jezelf erin herkent, verander dan.
Als je denkt dat je die richting op gaat, verander dan. Je slaat jezelf voor je kop als je over 10/20/30 jaar terugkijkt en denkt: “had ik maar…”.
We hebben altijd meer spijt van de dingen die we NIET gedaan hebben als van de dingen die we WEL gedaan hebben.
In deel 1 van deze blogpost hebben we het gehad over een doel stellen en de voorbereiding. Maar fantaseren kan iedereen (behalve wiskunde leraren). Nu gaat het om actie.
Stap 3. Kleine stapjes en niet loslaten
Je hoeft geen wonderen te verrichten om een doel te behalen. Bergen hoeven niet te worden verzet en zeeën hoeven niet te worden gesplitst.
Je hoeft alleen maar elke dag iets te doen.
Er is alleen 1 probleem…
Het probleem is dat de meeste mensen het doorzettingsvermogen hebben van een plumpudding in een magnetron.
Als je een serie of een film op televisie ziet dan is er altijd wel 1 dramatisch moment dat alles verandert. Een briljante inval, of een beslissing die wordt genomen en een keerpunt betekent in de wereldgeschiedenis.
Alleen… is dat niet hoe een doel ECHT wordt bereikt.
Het zou namelijk een aardig waardeloze film worden als je zou opnemen wat er echt gebeurt. Hier is de reden:
Drie weken terug heb ik een doel bereikt door een grote transactie te doen. Die transactie was in 1 avond beklonken. Het was een meer dan aardig bedrag.
Als je die avond op kantoor was dan leek het alsof alles in die ene avond gebeurde. Alsof het doel in 1 avond werd bereikt.
Maar het heeft 8 maanden voorbereiding gekost. En dat ziet niemand.
Als je er een film van zou moeten maken, dan moet je het merendeel van de film focussen op DE avond.
Als je de film zou laten gaan over die 8 maanden (doodsaaie) voorbereiding, dan krijg je een kruising tussen 7 Years In Tibet en Cast Away (sorry voor de fans, maar bij beide films ben ik van verveling in slaap gevallen).
10-14 uur per dag werken aan dezelfde dingen is nou eenmaal geen Oscar waardig materiaal.
Maar het is belangrijk dat je wel snapt dat een spectaculair moment altijd vooraf wordt gegaan door oefening/werken/training.
Als je Michael Jordan zag basketballen leek het zo makkelijk, maar hij was altijd de eerste op de training en ging als laatste weg.
Als je de volgende keer ingehaald wordt door een Bentley of een Maserati op de autoweg, dan zie je alleen de auto. Je ziet niet de duizenden uren werk die vooraf gingen aan het kapitaal om een dergelijke auto te kopen.
Ik heb het in het eerste gedeelte van deze blogpost al gezegd; geld verdienen is GEEN kwestie van geluk.
Het is een kwestie van oefening, specialisatie en voortdurend werken richting een bepaald doel.
Het is niet sexy, maar 70% van krijgen wat je wilt bestaat uit gewoon door blijven gaan. Ook als het lijkt alsof je weinig vooruitgang boekt. Doe in elk geval elke dag iets.
We overschatten meestal wat we in een dag kunnen doen en we onderschatten wat we in een week kunnen doen.
Stap 4. WOEHOE!!! Party Time
En dan… bereik je het doel. Die dag komt trouwens bijna altijd eerder dan je denkt. Als je het goed aanpakt en elke dag een paar stappen zet richting je doel, dan komt het moment dat je eindelijk aankomt nogal eens als een verrassing.
Het is een geweldig gevoel. De meeste mensen leren het nooit kennen omdat ze zich niet de moeite nemen en dat is jammer.
Ik wil niet zeggen dat het beter is dan sex, want het is anders. Maar het is wel heel, heel, heel erg fijn J
Dus wat doe je op dat moment?
2 dingen.
Op de eerste plaats ga je het vieren. Misschien ga je uit eten. Of koop je iets dat je wilt hebben. Soms is het behalen van je doel al de beloning.
Maar zorg dat je in elk geval even bewust stilstaat bij wat je hebt. En zorg dat de beloning enigszins in proportie is met wat je hebt gedaan.
Als je vijf kilo bent afgevallen is het niet zo’n goed idee om 3 bakken Ben & Jerry’s chocolate chip ijs als beloning naar binnen te werken.
En als je eindelijk op het punt zit dat je € 3.000 in een maand hebt verdiend zou ik nog even wachten met de bestelling van je nieuwe Rolls Royce Phantom bestellen.
Maar vieren is belangrijk. Want het geeft weer energie voor het volgende doel.
Wat je daarna moet doen is je volgende doel stellen. Nu denk je misschien dat je helemaal tevreden bent als je dit doel haalt, maar geloof me, tegen de tijd dat je hebt bereikt wat je wilt bereiken is er weer iets anders. Groter, beter, mooier, verder.
Waarom de meeste mensen NOOIT krijgen wat ze willen
Misschien heb je van je ouders of je omgeving weleens vaker gehoord dat je een keer normaal moet doen. Dat je tevreden moet zijn met wat je hebt. Dat je niet alles kunt hebben. Dat je beter gezond kan zijn dan veel geld hebben.
Misschien heb je het zelf wel vaker gezegd.
Het probleem is alleen dat die stellingen allemaal totale lulkoek zijn.
Normaal betekent in onze maatschappij middelmatig. Het betekent dat je niet alles uit een ervaring haalt. Dat je stopt lang voordat je aan je grens zit. Dat je jezelf inhoudt omdat andere mensen het niet leuk vinden als jij vooruit gaat.
Ik ga nu iets zeggen dat misschien niet zo leuk is. Als je niet tegen scheldwoorden kan dan is dit het moment om te stoppen met lezen.
Komt ie:
Fuck andere mensen
Jij bent verantwoordelijk voor wat je doet en wat je bereikt. Jij hebt de volledige verantwoordelijkheid. Niet iemand anders. Niet je baas, niet je partner, niet je vader of je moeder, niet de maatschappij of de regering. Alleen jij.
Ik zeg niet dat je als een olifant in een porseleinkast gedachteloos over andere mensen heen moet walsen.
Ik zeg dat je jouw leven niet moet laten bepalen door wat andere mensen vinden dat jij moet doen.
Lees die laatste zin nog eens. Het is de moeite waard.
De volgende keer dat iemand tegen je zegt dat je normaal moet doen en dat normaal al gek genoeg is, lach er dan gewoon om. Jij weet nu dat zo iemand jou richting middelmatigheid wilt trekken.
Waarom doen mensen dat? Omdat ze onbewust bang zijn voor wat jij kunt worden. Omdat ze bang zijn voor wat jij kunt bereiken, als je gewoon je hersenen gebruikt en elke dag richting een bepaald doel werkt. En omdat ze weten dat zij dat nooit zullen halen.
Tevreden zijn met wat je hebt is prima. Maar het betekent NIET dat streven naar iets beters slecht is. Gebruik ‘blij zijn met wat je hebt’ niet als excuus om als een zak aardappelen op de bank te hangen en herhalingen van The Bold and The Beautiful te kijken.
Streven naar iets beters is waar wij als mensen voor zijn gemaakt. Je blijft er jong en fris door. Je wordt er slimmer van en je trekt er mensen mee aan. Het moment dat je niet meer streeft naar iets beters is het moment dat al je geestelijke functies achteruit gaan lopen.
En als laatste, de volgende keer dat iemand me vertelt dat je ‘beter gezond kunt zijn dan veel geld te hebben’ denk ik dat ik gewelddadig wordt. Dit soort onnozele redenaties hoor je overal. Hier is de waarheid: Je kunt gezond zijn EN veel geld hebben. Ze sluiten elkaar niet uit.
Doelen bereiken is geweldig. Je blijft alert, enthousiast en vrolijk. Het is de reden dat je uit bed komt met een glimlach in plaats van het gevoel dat er een tractor over je heen is gereden.
Nike heeft het mooi gezegd met het motto: “just do it”. Ze hebben gelijk. Kies iets dat je wilt hebben of bereiken en doe de vier stappen die in deze blogposts zijn geschetst. Het werkt elke keer.
Als laatste nog een filmpje dat iets meer illustreert wat ik probeer te zeggen.
Over het algemeen krijg ik wat ik wil. Soms duurt het lang en soms duurt het niet zo lang, maar uiteindelijk krijg ik het. Dat is niet (alleen) omdat ik af en toe een vervelend ventje kan zijn. Er zit een bepaalde methode achter.
Veel mensen zaniken de hele dag dat ze ‘pech’ hebben, dat andere mensen meer geluk hebben of dat ze hun doel wel gaan bereiken ‘als ze de Lotto winnen’.
Daar is een Engels woord voor…
…Bullshit.
Of een Nederlandse term; smoesjes.
Als jij regelmatig spreekt over ‘de Lotto winnen’ of ‘geluk hebben’… stop er dan mee.
Geluk heeft er weinig tot niets mee te maken. Krijgen wat je wilt en doelen behalen is het resultaat van een aantal dingen goed doen, keer op keer.
Krijgen wat je wilt is echt niet zo moeilijk als je maar weet hoe het moet. Of je nou 5 kilo wilt afvallen, wilt stoppen met roken, € 25.000 in een maand wilt verdienen of eindelijk eens dat horloge wilt kopen dat je graag wilt hebben… het kan allemaal.
Hier is de manier die elke keer voor mij werkt:
Stap 1. Doel
De meeste mensen weten wel *ongeveer* wat ze willen hebben. Maar het werkt een stuk beter als je het precies weet.
Dus NIET: “Ik wil binnenkort een keer genoeg geld verdienen om mijn rekeningen te betalen”
MAAR: “Ik wil in september minimaal € 2.364,16 verdienen om alles te kunnen betalen”
Dus NIET: “Ik wil een chique horloge kopen in de toekomst”
MAAR: “Ik wil een Rolex 16613 kopen in oktober 2009”
Ik denk dat je begrijpt waar ik naar toe wil. Hoe specifieker het is, hoe beter. Als je het voor je kunt zien, beschrijf dan elk aspect van datgene wat je wilt hebben. Elk detail. Visualiseer het, voel het, ervaar het en beschrijf dan wat je wilt.
Op school zeiden ze dat je niet zoveel moest fantaseren. Slecht advies. Fantaseer er nu lekker op los en maak het zo helder mogelijk voor jezelf.
De meeste mensen denken dat ze weten wat ze willen, maar hebben het nooit helder omschreven voor zichzelf. Alsof je naar een onbekende bestemming rijdt met een kaart waar alleen de hoofdwegen opstaan. Geen goed idee.
Schrijf het ook op. Je doel, de details, het moment waarop je het wilt hebben… alles zit hem in de details. Misschien denk je nu: “rot maar op Arno, ik ga het echt niet opschrijven”.
Dat moet je zelf weten. Maar dan kun je beter stoppen met lezen, want als dat al teveel moeite is kun je de rest al helemaal vergeten.
Stap 2. Onderzoek
Als je eenmaal weet wat je moet hebben, dan zul je moeten gaan kijken hoe je daar kunt komen. Deze stap wordt meestal overgeslagen en dat is jammer.
Ik weet niet of je het boek: “The Secret” hebt gelezen. Iedereen was er helemaal lyrisch over en vond het een geweldig, fantastisch, aardverschuivend boek.
Weet je waarom?
Omdat iedereen die The Secret heeft gelezen denkt dat alles draait om positief denken.
Misschien vervelend om te horen, maar dat is niet zo. Je kunt heel veel goede gedachten hebben en positief denken tot je er bij neervalt. Maar dan gebeurt er nog niks.
Hier is de ultieme test. Ik noem het de boterham-met-kaas-test-voor-positief-denken.
Deel 1: Denk eens heel hard aan een boterham met kaas. Zie de boterham met kaas voor je. Voel hoe die voelt, glimlach alsof je hem bijna in je mond kunt steken, pomp je vuist een paar keer in de lucht en zorg dat je een blij gevoel krijgt van binnen…
Klaar?
Ok. Dat was deel 1.
Nu deel 2. Loop naar je koelkast. Pak de kaas. Loop naar de broodtrommel (of hoe zo’n ding heet waar je brood in stopt). Pak het brood. Maak een boterham met kaas. Stop hem in je mond.
Waar ben je meer mee opgeschoten?
Positief denken?
Of je handen uit je mouwen steken en daadwerkelijk iets doen?
Je kunt heel veel goede gedachten hebben en positief denken tot je er bij neervalt. Maar dan gebeurt er nog niks. Dus je moet iets doen.
Niks mis met positief zijn hoor. Maar teveel mensen denken dat dit het enige puzzelstukje is. En dat is het niet.
Als je een bepaald inkomen in een maand wilt halen zul je moeten gaan kijken waar je dat extra geld vandaan moet halen. Je kunt dromen, dromen en nog eens dromen, maar dat doet iedereen. De mensen die extra geld verdienen zijn de mensen die van hun kont af komen en kijken naar mogelijkheden om meer geld te verdienen.
Misschien kun je iets van de zolder halen en verkopen. Misschien kun je proberen om beter te worden in een bepaald gebied en je diensten op freelance basis verkopen. Als je een uur of twee uur per dag de televisie uitzet en de moeite neemt om een aantal boeken te lezen die je verder helpen kun je verbazingwekkend snel vooruit komen.
Geloof me, zo zwaar is de concurrentie niet.
Als je wilt afvallen, doe dan onderzoek naar voeding en voedingsstoffen. Naar de waarheid over verzadigd vet, koolhydraten, granen in je dieet, eiwitten, vlees en noem het allemaal maar op.
80% van hoe je eruitziet komt door wat je in je mond steekt (Bespaar me a.u.b. de sprookjes over je slecht werkende schildklieren, de ‘aanleg om dik te worden’ en dat soort dingen). Stop de juiste dingen in je mond en je krijgt het juiste resultaat.
Als je een horloge wilt kopen, of een auto, of een camper, of wat dan ook, doe onderzoek naar waar je dat het beste kunt kopen. Welke opties, welke kleur, welke extra’s, welk bouwjaar… doe je huiswerk.
Als je een duidelijk beeld hebt van wat je wilt hebben ben je al op de helft. Maar je kunt pas de sigaar opsteken als je de hele route bent gelopen.
Binnenkort… deel 2. Hoe je krijgt wat je wilt en wat je daarna DIRECT moet doen.
Hieronder een voorproefje van het verschil tussen bullshit en resultaten.
Vanmorgen in de auto luisterde ik naar een nummer van Bryan Adams en 1 zin sprong als het ware uit mijn autoradio:
You know beggars can’t be choosers… and it’s fair
Vrij vertaald: bedelaars hebben niks te kiezen en dat is gewoon eerlijk. Onderscheid is goed. De ene na de andere belangengroepering (denk aan SP, vakbonden en andere communistisch getinte engerds) zet zich in voor ‘gelijkheid’, terwijl dat flauwekul is. Het is juist eerlijk dat er verschil is tussen rijk en arm.
Als iemand 4x zoveel voor skybox kaartjes betaalt bij een wedstrijd en hij wordt naast een supporter gezet die voor een ‘gewoon kaartje’ heeft betaald… is dat eerlijk?
Als iemand 38 uur per week werkt en minder verdient als iemand die 78 uur per week werkt, is dat oneerlijk?
Bruce Springsteen komt naar Pinkpop. Als je al eens naar zijn nummers hebt geluisterd dan weet je dat hij het opneemt voor de ‘gewone man’. Jan met de pet die op de fabriek werkt en wordt uitgeknepen door zijn slechte rijke baas.
Hij komt 3 uur optreden op Pinkpop voor meer dan 1 miljoen euro.
Ligt het aan mij, of zit er een soort kloof tussen wat hij zegt en wat hij doet? Ik weet ook wel dat hij bandleden moet meenemen, dat hij geluidsmensen moet betalen en dat soort dingen… maar ondanks dat lijkt het me nog onwaarschijnlijk dat hij niet meer verdient als het salaris van een fabrieksarbeider.
Op zich niks mis mee hoor. Als je wat meer op dit blog leest dan weet je dat ik 100% achter het idee sta dat mensen met uitzonderlijke vaardigheden uitzonderlijk veel betaald krijgen. Maar dan moet je niet tegelijkertijd links lullen, auhoeren over het ‘verschrikkelijke’ verschil tussen rijk en arm en je solidair verklaren met de gewone man.
Dan moet je gewoon mensen aansporen om harder te werken en meer uit zichzelf te halen. Dat heeft hij toch ook gedaan? Hij heeft toch ook jarenlang geploeterd tegen lage beloning, tot ’s nachts gewerkt en doorgegaan totdat hij zijn eerste contract kreeg?
Het zou een stuk eerlijker zijn als hij zong:
“Kom van je reet af, werk tot ’s nachts door en als je niet bereid bent dat te doen, hou dan je klep over rijke mensen”
…in plaats van…
“Je werkt hard in de fabriek en al het geld gaat naar die rijke mensen en dat is heel zielig voor jou”
Het is wel jammer dat het idee ’succes is van geluk afhankelijk’ een stuk makkelijker te verkopen is als ’succes heeft een bepaalde prijs die je vooruit moet betalen in de vorm van werk, risico’s nemen, inzet en kennis vergaring’. Het idee dat rijke mensen slecht zijn is makkelijker te verkopen als het idee dat rijke mensen over het algemeen rijk zijn geworden door dingen te doen waar arme mensen zich niet de moeite voor nemen.
Een aantal mensen hebben me gemaild en aangesproken op het feit dat er geen nieuwe posts meer zijn verschenen op dit blog. De reden dat er zo bar weinig hier op is verschenen is dat ik me een slag in de rondte heb gewerkt de afgelopen tijd.
Het zal je niet ontgaan zijn dat nieuwslezers en nieuwslezeressen door het hele land bijna soppend op hun stoel zitten te vertellen over de volgende crisis bij een plaatselijk bedrijf. Reporters staan kwijlend bij de hekken van een Nedcar-achtig bedrijf om de eerste de beste medewerker te interviewen.
Meestal zegt de medewerker dan: “Ja, we wisten al langer dat het niet goed ging en dat sommige mensen hun baan gingen verliezen. Maar dan komt het ontslag toch nog als een verrassing.”
De reporter vraagt dan: “Het zal nu wel lastig zijn om een nieuwe baan te vinden, toch?”
Medewerker: “Ja, ik heb geen flauw idee wat ik nu moet doen. Ik hoop dat de vakbonden iets goeds hebben afgesproken, want ik weet niet hoe ik aan werk moet komen”.
Misschien vind jij dat allemaal begrijpelijk, maar ik snap er eerlijk gezegd geen zak van. Laten we Nedcar eens als voorbeeld nemen. Een autofabriek die zijn gehele leven al als een soort kasplantje kunstmatig in leven wordt gehouden. Stel je voor dat je daar werkt. Hoe kun je dan naar buiten komen en zeggen dat je niet weet wat je moet doen als je ontslagen wordt? Je hoeft niet briljant te zijn om in te zien dat je ooit je biezen zult moeten gaan pakken. Dus waarom bereiden die mensen zich niet voor?
Mijn bedrijfsactiviteiten zijn ook geraakt door de recessie. Eén van mijn inkomensstromen is makelaardij-gerelateerd. Marketing activiteiten voor een makelaarskantoor. Op dit moment is makelaardij niet bepaald de makkelijke, lucratieve bedrijfstak die veel mensen denken dat het is.
Als je wilt reageren op tegenvallende omstandigheden en een tegenvallende markt kan dat op 2 manieren.
1. Liggen in de foetus houding, ogen stijf dicht, duim in je mond en wachten tot alles overgaat.
2. Harder werken als je concurrenten en marktaandeel van ze afpakken. Zoveel mogelijk en zo snel mogelijk.
De meeste mensen kiezen voor nummer 1. De meeste ondernemers trouwens ook. Want dat is de makkelijke manier. Je werkt dan wel bij een bedrijf waar massaal ontslagen vallen, maar het is je teveel moeite om een nieuwe vaardigheid te leren of cursus te doen in je vrije tijd. Beter op de bank een biertje drinken en hopen dat jouw naam niet genoemd wordt als er ontslagen komen.
Met de makelaardij en met mijn andere bedrijfsactiviteiten ga ik voor nummer 2. Marktaandeel afpakken, in rap tempo. Dat kost een hoop tijd en energie. Want als de omzet terugloopt zul je het goed moeten maken in volume. En volume krijg je door meer marketing te doen als anderen. Gelukkig ligt het merendeel van de concurrenten in de foetushouding. Maakt het des te makkelijker om eroverheen te stappen en marktaandeel op te pikken.
Dat is dus de reden dat het op dit blog rustig is geweest. En dat ik om 2:17 ’s nachts nog zit te werken. Recessie is een tijd van kansen en een tijd van volume opkrikken. De mensen die hier heelhuids doorheen komen zijn ook de mensen die flink gaan oogsten als de tijd rijp is en de recessie voorbij. Nu is het zaaitijd. Als je nog niet was begonnen: het is nu een goede tijd om te zaaien.
In mijn vorige blogpost over visualisatie vertelde ik dat Derek Ogilvie een oplichter was. Waarschijnlijk hebben SBS 6 lezers massaal schuimbekkend hun abonnement op mijn blogfeed opgezegd. Ondanks het gevaar dat ik bezocht ga worden door kwade geesten wil ik je toch vertellen waarom Derek een oplichter is.
Ik weet dat Derek Ogilvie een oplichter is, omdat hij iets gemeen heeft met andere oplichters en cultleiders. In de documentaire van Peter van der Vorst zag je dat duidelijk terugkomen, al bleef Peter verzekeren dat hij ‘geloofde’ in wat Derek deed. Met doden praten dus.
Eerst even een intro. Derek Ogilvie is die Engels pratende man die eerst met baby’s kon praten en nu ook met dode mensen kan praten. Sommige mensen hebben het ook allemaal. Je ziet hem meestal op een groot podium staan waar hij wordt bezocht door geesten uit het publiek. Maar Derek doet ook weleens huisbezoeken. Een vaste kijker heeft Derek dan een brief geschreven waarin ze vertelt dat ze denkt dat er een geest in haar gashaard of eetkamerstoelen zit.
Het valt me op dat het meestal vrouwen zijn, tussen de 40-60 jaar oud, kettingrokend, 20 kilo te zwaar en met de intelligentie van een demente eekhoorn. Ik hoef me geen zorgen te maken of ik die groep mensen nu beledig, want meestal kunnen ze niet of nauwelijks lezen.
Derek gaat dan naar het flatje toe, loopt met gefronste wenkbrauwen rond en stopt af en toe dramatisch bij de gashaard of de eetkamerstoelen. Hij loopt er dan een beetje schokkerig omheen, staat dan stil bij de gashaard en zegt: “Er staat een man hier“. De camera zwenkt wat rond en je ziet dat er geen man staat. Conclusie… Het Is Een Geest!
Zuchten en kreunen van verwondering alom. De briefschrijfster kan ternauwernood haar sigaret uitdrukken in de asbak. De geest van de man blijkt altijd de vader/broer/neef/opa/overgroot-opa te zijn. Dit is afhankelijk van wie dood is. En dat is weer afhankelijk van de leeftijd van de briefschrijfster en wat Derek’s onderzoeksteam kan vinden op Google voordat Derek er naartoe gaat. Omdat geesten niks anders te doen hebben staat die vader/broer/neef de hele dag bij die gashaard of die eetkamerstoelen, wachtend tot Derek komt om zijn boodschap door te geven.
Meestal gaat het gesprek dan zo:
“Ben je recent iets verloren”?
“uhhh… hoe bedoel je?”
“Ik kan het niet helemaal goed zien… wacht… hij wijst op zijn hand. Misschien zijn vingers of zijn arm? Ben je misschien ooit al eens een ring kwijtgeraakt of heb je een arm bezeerd?”
“Ja! Ik ben een keer een ring kwijtgeraakt! Dat vond ik zo erg!”
“Hij zegt dat hij het je vergeeft. En dat hij gelukkig is waar hij nu is”
Tegen de tijd dat het gesprek dat stadium bereikt barst de brievenschrijfster meestal in huilen uit en kijkt Derek meelevend de camera in of hij kijkt voor de laatste keer naar de gashaard of eetkamerstoelen.
Ok. Ik vroeg me af of mijn blogpost over visualisatie misschien wat al te hocus-pocus was… maar als er elke week miljoenen mensen kijken naar een helderziende die gaat kijken wat er loos is met een behekste gashaard of een spokende set eetkamerstoelen, dan had ik me geen zorgen hoeven maken.
In de documentaire van Peter van der Vorst bleek dat Derek eerst een succesvolle gitaarwinkel had gehad. Die had hij verkocht en vervolgens was hij miljonair geworden door meerdere cafe’s uit te baten. Toen sloeg het noodlot toe. Derek ging door verkeerde investeringen failliet. Zijn fortuin verdampte, zijn vriend verliet hem en hij was weer een nobody.
Maar… toen herinnerde hij zich dat hij met doden kon praten. Gelukkig. Hij kon dat al sinds kind, maar ja, hij had het erg druk gehad met zijn café en dus geen gelegenheid om met doden te praten. Nu hij niks meer te doen had vertelde hij zijn ouders dat hij met geesten praatte.
Het werd niet helemaal duidelijk hoe hij voet aan de grond kreeg als geestenverteller, maar in Nederland werd hij al gauw populair als ‘babyfluisteraar’ (nog zo’n vaardigheid waar Derek plotseling achter kwam) en vervolgens als geestenfluisteraar.
Als je naar succesvolle oplichters gaat kijken die iets doen met het occulte, dan zie je dat ze een paar dingen gemeen hebben. Ze zijn meestal gefrustreerd, arm geweest en hunkeren naar aandacht en erkenning. Hier wat voorbeelden:
Derek was miljonair en stond vol in de aandacht. Hij verliest alles en ontdekt zijn paranormale gaven.
De oprichter van Scientology, L. Ron Hubbard, was een gefrustreerde, kwakkelende science fiction schrijver. Hij ontdekt de ware leer van de Scientology en binnen de kortste keren zet hij een godsdienst op met knettergekke beroemdheden als voorlopers.
De oprichter van Kabbalah was een gefrustreerde stofzuigerverkoper die ook besloot een eigen godsdienst op te zetten. Madonna en het kind-vriendje van Demi Moore, Ashton Kutcher, zijn aanhangers van Kabbalah.
Ik weet eerlijk gezegd niks over Char, maar de kans is vrij groot dat hier een zelfde soort verhaal/drama achter schuilt.
Het heeft weinig zin om mensen ervan te proberen te overtuigen dat het praten met geesten/Scientology/Kabbalah 1 grote lading flauwekul is, omdat ze het willen geloven. Kijk naar Uri Geller. Herhaaldelijk bewezen dat het een oplichter is, maar dat maakt niks uit. Ik probeer je dus nergens van te overtuigen. Maar de volgende keer dat iemand zegt: “Ja, ik geloof echt in wat Derek Ogilvie doet!” kan ik haar naar deze blogpost sturen. Scheelt weer een hoop geruzie…
Gisteren vroeg iemand me naar iets waar ik maar zelden over praat. Niet omdat ik het niet interessant vind, maar omdat het een beetje hocus-pocus klinkt. Waar ik het over heb is visualisatie. Ik gebruik het bij verkooppresentaties, handbal, doelen stellen, direct mail schrijven en nog veel meer.
Ik ben op visualisatie gestuit bij het lezen van de boeken van Maxwell Maltz. Hij was volgens mij rond de jaren 30 van de vorige eeuw een plastisch chirurg. Hij merkte dat mensen vaak na een operatie nog steeds dachten dat ze lelijk of mismaakt waren, ook al waren ze in werkelijkheid mooi gemaakt of was de misvorming verholpen. Als mensen in de spiegel keken zagen ze dus wat ze wilden zien, of wat ze verwachten te zien, niet wat er daadwerkelijk was. Mensen die anorexia hebben schijnen dit ook te hebben. Ze kijken in de spiegel en zien zichzelf als dik, ook al zijn ze op sterven na dood.
Maxwell Maltz ging zich verdiepen in het zelfbeeld en hoe iemand zichzelf zag. Daaruit kwam Psycho Cybernetics. Hij heeft er meerdere boeken over geschreven en je kunt ze vast wel vinden als je zoekt, dus ik ga er niet al te veel over uitweiden.
Ik gebruik visualisatie om een beeld te schetsen, zodat ik er als het ware ‘in kan stappen’. Als ik bijvoorbeeld een direct mail brief ga schrijven aan een doelgroep, dan stel ik me voor wat die doelgroep de hele dag door doet. Hoe ze mijn direct mail krijgen (via hun secretaresse, in hun In-bakje of plukken ze het uit de brievenbus). Hoe ze de direct mail brief openmaken. Wat er door hun hoofd gaat als ze de direct mail lezen. Wat er in hun leven gebeurt op dat moment en hoe ik daar met mijn direct mail op kan inhaken. Wat hun problemen, zorgen en ideeën zijn.
Hopelijk ben je nog niet afgehaakt, want bij sommige mensen begint hun bullshit alarm waarschijnlijk af te gaan. Ik snap dat het misschien raar overkomt, maar als je het eenmaal probeert en in de vingers krijgt dan ga je pas merken hoe krachtig dit is.
Als ik een verkoopgesprek heb stel ik me vooraf voor hoe het succesvol afloopt. Ik probeer zoveel mogelijk details in de visualisatie te verwerken. Wat ik aanheb, hoe ik binnenkom, wat ik zeg, wat zij zeggen, hoe ik afsluit, hoe ze de handtekening zetten waar ze die moeten zetten, hoe ik de deur uit loop en weer de auto instap. Zoveel mogelijk details.
Als je sport heb je hier misschien weleens van gehoord. Elke Olympische sporter is in elk geval bekend met visualisatie. Het oefenen van een beweging of een techniek in je hoofd is bijna net zo effectief als het daadwerkelijk oefenen. Bij handbal zie ik spelers soms met op elkaar geklemde tanden een nieuwe beweging oefenen en volledig gefrustreerd raken als het niet lukt. Als je de moeite neemt om elke dag 15 of 20 minuutjes opzij te zetten, te ontspannen en rustig voor je te zien hoe je de beweging soepel en makkelijk succesvol uitvoert, zou het je verbazen hoe goed dit werkt.
Bij bijna alles wat je doet is het beter om op een ontspannen manier te beginnen. De meeste mensen raken al snel gefrustreerd als iets misgaat en proberen het opnieuw en opnieuw en opnieuw, elke keer meer gefrustreerd. Als ik een computerspelletje doe met mijn vriendin zie je dit ook gebeuren. Ze valt in een ravijn, en nog eens, en nog eens… meestal maak ik dan een opmerking en moet ik oppassen dat ik geen slachtoffer wordt van een Wii ongeval. Alles wat je probeert als je verkrampt en gefrustreerd bent is bijna gedoemd om te mislukken.
Arno
P.S. Hopelijk was dit niet al te hocus-pocus / Char / Derek Ogilvy-achtig. Ik zag laatst trouwens een documentaire van Peter van der Vorst over Derek Ogilvy en daar moet ik binnenkort nog eens over schrijven. De documentaire maakte zo pijnlijk duidelijk dat het een oplichter is dat ik niet snap dat veel mensen het nog altijd niet in de gaten hebben…
Op school zeiden ze altijd dat meedoen belangrijker was dan winnen. Dat is bullshit. Nummer 2 is de eerste verliezer. Afgelopen weken met handbal was het elke keer bijna raak. Oftewel helemaal mis. Of je nou met 1 doelpunt verschil of 30 doelpunten verschil verliest, verlies is verlies.
Laatst zag ik een documentaire over Rudie Lubbers. Een voormalig Nederlands bokser die ooit tegen Muhammed Ali vocht. Inmiddels woont hij in een stacaravan. Niks mis met stacaravans hoor, Bassie en Adriaan hadden er ook eentje. Maar stacaravans zijn meestal niet de keuze voor de bovenlaag van de samenleving. Rudie Lubbers kreeg de vraag gesteld hoe het nou eigenlijk kon dat hij in armoede leefde in zijn stacaravan.
Het was een lang en warrig antwoord. Maar het kwam neer op de clou van Eddy’s liedje. Bijna. Alles was hem bijna gelukt en van de ene mislukking viel hij in de andere.
Je kunt het voor 99% goed hebben, maar die ene procent verpest het dan toch. En dan had je het net zo goed voor 99% fout kunnen hebben. Het tegenovergestelde van Rudie Lubbers is Sven Kramer. Ik ben geen schaatsfan, ik kan zelf niet eens schaatsen, maar naar Sven Kramer blijf ik kijken. Omdat hij het 100% heeft. Niet 99%. Niet 99,9%. 100%. De ene na de andere nr. 2 dient zich aan om zijn plaats over te nemen, maar tevergeefs.
Het zijn meestal de kleine dingen die het doen. De 1% dingetjes. Een pilsje teveel de avond voor de wedstrijd. Eventjes niet opletten op een belangrijk moment. En dan begint Eddy’s nummer weer… bijna, bijna raak oftwel helemaal, helemaal mis.
De archiefkast van John Malkovich. Gisteren was er een programma op waarbij John Malkovich werd geïnterviewd. Een aantal filmstudenten kregen de kans om hem wat vragen te stellen. Ik heb een paar films gezien met hem en het leek me wel een interessante vent. Gisteren bleek dat nog te kloppen ook!
Hij was bij het programma om te vertellen over een Nederlandse speelfilm waarbij hij de voice-over deed. De film ging over verveling. Hij zei dat hij één van de saaiste en meest monotone stemmen had die er op de wereld waren, dus hij was perfect voor de rol. Het gesprek kabbelde een beetje voort en het leek alsof hij voortdurend naar woorden zocht om zich goed uit te drukken. Een kwaal waar ik ook nog weleens last van heb, als ik iets probeer te zeggen op een manier die voor iedereen duidelijk moet zijn.
Een student vroeg hem: “Meneer Malkovich, het lijkt wel alsof u uw woorden heel nauwkeurig uitzoekt, bijna als een politicus. Waarom doet u dat?”
Het ligt natuurlijk voor de hand waarom hij dat doet. Maar in plaats van eromheen te draaien gaf hij een duidelijk antwoord. Hij vertelde dat hij het deed omdat alles wat hij zei gebruikt kon worden voor een ander doeleinde. Zodra hij zich zou verspreken, of iets zou zeggen dat een dubbele betekenis zou kunnen hebben, zou het worden gebruikt en verdraaid door iemand anders. Daarom ging hij als het ware door een archiefkast in zijn hoofd, zoekend naar de juiste woorden om te zeggen wat hij daadwerkelijk bedoelde. Een politicus doet het omdat hij een wezel is, maar publieke figuren moeten het doen om niet voortdurend verkeerd geciteerd te worden.
Let voor de lol eens een dag op wat mensen echt zeggen. Tel eens hoe vaak mensen zeggen: “ja, je weet wel wat ik bedoel” als ze iets zeggen dat ze totaal niet bedoelen. Kijk hoe vaak iemand een verkeerd woord op een verkeerde plaats gebruikt. Als je erop gaat letten ga je vanzelf meer op je eigen woorden letten, met als gevolg dat je jezelf veel duidelijk uitdrukt.
Ik schrijf een berg materiaal in een maand en dat doet iets met je vocabulaire. Je archiefkast met woorden wordt er een stuk groter door en je wordt ook gevoeliger voor bepaalde standaard versprekingen die mensen doen (zoals ‘heel uniek’). Als je erop let dan gaan de versprekingen vanzelf wel de kluis in, totdat ze vanzelf verdwijnen. Daarnaast ga je merken dat hoe meer je met taal bezig bent, hoe meer leuke voorbeelden je tegenkomt. Op dit blog schreef ik al eerder over de zin: “Net zoveel uithoudingsvermogen als pudding in een magnetron”. Is dat geen geweldige zin om iets of iemand te omschrijven die jij kent? Zou je die niet in je mentale archiefkast moeten stoppen, in plaats van je mentale kluis?
Met de achteruitgang van boeken en opkomst van chatten, SMS, Twitter etc. is het duidelijk te merken dat het taalniveau achteruit gaat. De archiefkasten van de meeste mensen zijn tegenwoordig niet meer zo groot. De woordenschat van de gemiddelde puber past in een schoenendoos, daar heb je geen archiefkast voor nodig.
Dus, als het al een tijdje terug is dat je jouw laatste boek hebt gelezen, koop er morgen eentje. Of ga naar de bibliotheek en lees. Lezen is voor je hersenen wat hardlopen is voor je lichaam.
)
